The Importance of Having Complete Faith in the Sadguru (“एक विश्‍वास असावा पूर्ता, करता, हरता गुरु ऎसा”)

Forums Sai – The Guiding Spirit The Importance of Having Complete Faith in the Sadguru (“एक विश्‍वास असावा पूर्ता, करता, हरता गुरु ऎसा”)

This topic contains 26 replies, has 18 voices, and was last updated by  vivek.pophale 4 years, 4 months ago.

Viewing 7 posts - 31 through 37 (of 37 total)
  • Author
    Posts
  • #1513

    Dear Anantsinh ,

    You have rightly compared Two Anubhavas .The two stories depict the importace of”Ek vishvas asava purta /karta harta guru aisa”.  In Kashiram Anubhav some thieves were attacking
     Kashiram (human power) whereas in Pravinsinh’s anubhav the attack was by superhuman evil power.Real Sadguru can defeat anything – either, at
    ease.
    #1514

    Suneeta Karande
    Participant

    An experience of Hemantsinh and Manasiveera Kawle-  How devotee’s VISHWAS at his Sadguru’s lotus feet survives one’s life from death tragedy …..EK VISHWAS ASAVA PURTA KARTA HARTA BAPU AISA!!!!! SAKSHAT KAL has returned back… Heart touching experience… giving experience of Ovi from ANIRUDDHA CHALISA BHAGAT NE JAB HI NAM PUKARA TAB HI BAPU DUKH NIWARA…..DATTATREYA is always known as SMARTUGAMI – the one who appears with SMARAN….My BAPU shows how SMRTUGAMI is SADGURUTATVA…..

    ECTOPIC PREGANANCY – an abnormal pregnancy that occurs outside the womb (uterus). The baby (fetus) cannot survive but survival of patient i.e. mother is also impossible…. Doctor’s words … prepare your mind …patient’s survival is impossible and just before operation when Hemantsinh expressed his 108% VISHWAS on BAPU …. situation dramatically turned by 360 degree…..2.5 to 3 litres blood in utreus, blood clotsof one full dish….chances of brain hammerage…SUCHIT DADA’s promising words….don’t worry at all (KAHI KALJI KARU NAKOS) …. and Manasiveera’s miraculous escape from death’s jaw…..
    Here reminds me a story from Shreesaisaccharit narrated in Adhyay 34 by Hemandpant  that a man from Prabhu Kayastha cast , staying at Mumbai, went to Shirdi to solve pregnancy problem of his wife, as advised by well-known Sai devotee ” SHREERAMMARUTI” . On the delivery day , the passage of delivery was blocked and severe labor pains started .Neighbor women started calling SAIBABA and Baba’s Udi dissolved in water glass made miraculous escape of that woman. Though child was born dead , she was escaped from death.
    In Hemantsinh’s experience, Bapu’s Udi was not offered to Manasiveera. But Hemantsinh’s firm trust at lotus feet of BAPU – that Ek Vishwas -108% on BAPU played role of UDI and Manasiveera’s life was saved.
    Really SADGURUTATVA is always one and Unique. Names may be different , dress may be different as per new era , but devotee’s Trust proves that Ek Vishwas Asava Purta, KARTA HARTA GURU AISA…..
    #1515

    Suneeta Karande
    Participant
    हरि ओम.
    सहज चाळताना लक्षात आले की मागच्या वर्षी परम पूज्य समीरदादांनी अधिवेशनाच्याच्या पहिल्या दिवशी (१३-११-२०११) श्रद्धावानांना अत्यंत महत्वाचे मार्गदर्शन केले होते -पिल्लेंच्या गोष्टीतुन काय शिकायचे ते परमपूज्य समीरदादांच्या शब्दांत (अधिवेशनाचा काही भाग)
    आमच्या जीवनात हे सदगुरुंबद्दलचे तर्क- कुतर्क २ प्रकारे काम करतात.
    १) भक्तीमार्गात नव्याने येणारा भक्त
    २) भक्तीमार्गात स्थिरावलेला भक्त
    दुसरा प्रकार म्हणजे भक्तीमार्गात स्थिरावलेला भक्त.  आपण श्रीसाईसच्चरिताच्या आधारे कसे ते पाहू या.
    Doctor  Pillai पिल्ले- हा तसे पाहिला गेले तर भक्तीमार्गात स्थिरावलेला भक्त आहे, वरच्या  पातळीवर गेलेला भक्त. Doctor Pillai पिल्ले साईनाथांच्या अत्यंत जवळचे. बाबांबरोबर सततचा सहवास. बाबा त्यांना प्रेमाने भाऊ म्हणत. चिलीम ओढताना, विडी ओढताना बाबांना सतत भाऊ बरोबर लागे. भाऊशिवाय बाबांना करमत नसे. हे पिल्ले बसतात कोठे? कठड्याबाहेर बसायला जागा भाऊचीच. म्हणजेच सख्यभक्तीत बाबांच्या अगदी जवळ पोहोचलेला. पण नारु होतो. पराकोटीच्या वेदना – सहन होत नाही. मरण द्या,
    ताकद नाही सहन करण्याची , पुढचे १० जन्म येउ दे, भोग भोगीन. हा जन्म पुरे आता, पुढच्या १० जन्मात भोग भोगीन. साईनाथ निरोप पाठवतात. पिल्लेंची ही गोष्ट नीट बघा. काय विचारतात ते बाबांना – शुद्धाचरणे वर्तता , का मज ही अवस्था ? दुष्कर्माच्या वाटे न जाता , का मजही दु:खावस्था?
    येथे साईनाथांना Doctor  पिल्ले प्रश्न विचारतात. का ?  साक्षात “त्या” ला  का ? हा प्रश्न आला. तरी देखील बाबा म्हणतात तु निर्भय रहा, निरोप पाठवितात आपण दोघे मिळोन भोगु. मोक्ष, स्वार्थ, परमार्थ देण्या मी समर्थ असतांना, हाच तुझा का पुरुषार्थ? ही माझी (पिल्लेंची) अवस्था का ?   हाच का तुझा माझ्यावरचा विश्वास? सख्य मार्गात राहूनही माझ्यावरचा विश्वास ढळला का?
    नंतर साईनाथ (काऊची) गोष्ट घडवुन आणतात. येथे पिल्लेंच्या डोक्यात कळ गेली, ती आम्हांला दिसली. पण सगळ्यात महत्त्वाचे ( माझे) साईनाथ काय भोगतात (माझ्यासाठी) ? काय भोगले “त्या”ने? पिल्लेंची वेदना खुप वर गेली, कळ मस्तकात भिनली, पण साईनाथांनी काय भोगले?
    अविश्वासाचे दु:ख !!!!!! हे सदगुरुला होते, तेच हे दु:ख, हा सदगुरुंवरचा भोग. साईनाथांची इच्छा नसतानाही हा प्रसंग घडवून आणावा लागला. ह्या जन्मात १०-१५ दिवस (अजुन) हा भोग भोगावा लागला असता – पण ती ( माझी ) ताकद संपली. कोठेतरी “त्या” च्यावरचा हा विश्वास ढळला
    – हीच ती १ पाउली वाट – हाच भक्ताचा अनुभव स्वानुभव – “प्रमाण” बनतो, तेव्हाच कुशंकीत मन सुधारते. चंचल मन, कुशंकी मन ताळ्यावर येउन प्रगती होते.
    पिल्ल्यांचा आत्मविश्वास ढळला जातो, “त्या”लाच का हा प्रश्न विचारला जातो.
    भक्ती ही बाभुळवनीची वांट कांटा टाळोनी टाका पाय – एक विश्वास असावा पुरता कर्ता हर्ता गुरु ऐसा – हीच ती एक पाउली बाभुळवनीची वांट !!!!
    हे सख्य भक्तीचे उदाहरण- येथे शारिरीक व्याधी दूर करण्यास वेळ तरी आहे.
    पण तशीच कथा आपण बापू भक्ताच्या आयुष्यात घडतांना पहातो – Doctor  राजीव कर्णिक ह्यांच्या रक्ताच्या कर्करोगाच्या अनुभवात. Doctor च्या पत्नीच्या मनात बापू चरणी भरपूर विश्वास आहे, पण Doctor  राजीव कर्णिक  ह्यांच्या पूर्व संस्कारांमुळे तसा विश्वास नाही, तरीही बापू मदतीला धावुन जातातच. हाच तो अकारण कारुण्याचा महासागर, बापू स्वत: त्यांना साक्षात आल्हादिनी नंदाईंना भेटायला पाठवुन निरोप देतात की तुला हे युद्ध जिंकायचे आहे, योद्धा बनुन fight दे. नंतर पुढे स्वप्नात जाउन बापू स्वत: मोठा झाडू घेउन फुफुत्से साफ करून आत्मविश्वास ही वाढवितात.
    एवढेच नव्हे तर पुढे गणपतीच्या वेळी घरी आलेल्या Doctor  राजीव कर्णिकांना प्रेमळ सल्ला देतात की पुस्तकांच्या मधील गोष्टींच्या पुढे जाउन ही काही घडु शकते, जेव्हा ” त्या” ची यंत्रणा कार्यरत होते.
    येथे आपण शिकायला हवे कि आमचा आमच्या सदगुरुंवर, बापूंवर किती विश्वास आहे?
    आम्हांला विश्वासाची नितांत आवश्यकता आहे. नाही तर बापूंना वर्षाच्या सुरुवातीलाच हा संकल्प घालुन द्यावा लागलाच नसता – एक विश्वास असावा पुरता , कर्ता हर्ता गुरु (बापू )ऐसा.
    श्रीसाईसच्चरित आणि बापू भक्तांचे अनुभवातील साधर्म्य , सारखेपणा हेच शिकवितो कि बापू चरणी विश्वास घट्ट करु या , शेंडी तुटो वा पारंबी बापू तुला आम्ही कधीच विसरणार नाही, आमचा हा विश्वास बापू चरणी अढळ राहो हीच माय चण्डिकेच्या चरणी प्रार्थना !!!   माझ्या हातुन कधीही बापूंना का हा प्रश्न विचारला जाउ नये एवढी तरी काळजी मी नक्कीच घेउ शकतो, माझ्या देवाला, माझ्या सद्गुरुरायाला कधी मी त्यांच्या वर अविश्वास दाखवितो हे त्यांच्या काळजाला घरे पाडणारे वर्तन घडू नये ह्यासाठी हे नंदाई तुच आम्हांला जागृत ठेव आणि सावधपणाची मूर्तिमंत आकृती असणार्य़ा सुचितदादांनी आम्हांला वेळीच सावध करावे हीच परमात्मत्रयीच्या चरणी विनंती …
    मनापासून कोटी कोटी श्रीराम दादा , ह्या अनोख्या मार्गाने बापू चरणांशी आमची नाळ दृढ करण्यासाठी…
    #1516

    Suneeta Karande
    Participant

    no barriers for Bhakti

    Hari Om. Sai’s words – Promise … wherever you may be , whatever you may be doing, I realize your every act at the same moment when it comes to your mind….SADGURUTATVA remains same apart from time /kal and Keeps HIS promise ….Though bhakta is from any state, she/he may be knowing different language …. There are no barriers for Bhakti on Devyan Path and once (SADGURU) HE decides , bhakta has to come to HIM somehow or HE pulls that bhakta towards HIM by tying a rope to legs of a sparrow child…

    In Shreesaisaccharit , in Adhyay 29, we read a story of Madrasi woman who took surrender at Sai’s feet and she got Darshan of Sakshat RAM PRABHU instead of SAIBABA… Very similar on these grounds we find that in tamil experience of Lataveera ( Bapu devotee)that she too realized that her BALAJI and BAPU are no more different….. BAPU devotee Samir from Mumbai informs about BAPU to Lataveera in her difficult time in 2002-03 … all sorts of traps like business tensions, personal problems ….Bhakti was there , devotion towards Balaji, Laxmi and Sarswati but no belief on BAPU as not seen personally ….. feeling of Someone is with me always and make my every act excellent … suddenly divine touch of SADGURU BAPU was realized and felt by herself in 2003 during her daily 2 minutes prayers….BAPU pulled her at HIS feet ….life changed totally and at last surrender at HIS lotus feet…. Tamil experience of Lataveera and story of Madrasi devotee of Saibaba … both teaches us that firm trust on any GOD/Goddess  is finally accepted by PARMATMA or KESHAV , who is beyond any shape…. SADGURUTATVA is an ocean of AKARAN KARUNYA…. what is required?Only TRUST … EK VISHWAS ASAVA PURTA KARTA HARTA GURU AISA ….. surrender at HIS feet and your life gets totally changed by 360 degrees …. Yes , because AMCHA BAPU HALU HALU AAMCHYASATHI SARV KAHI NEET (THIK) KARIT AAHE  and HIS PROMISE …. I WILL NEVER FORSAKE YOU… MEE TULA KADHICH TAKANAR NAHI…
    Shreeram…
    #1517
    The Importance of Having Complete Faith in the Sadguru
    इतर देव सारे मायिक !
    गुरूची शाश्वत देव एक !
    चरणी ठेविता  विश्वास(Faith) देख !
    रेखेवारी मेख मारी तो !!
    आपल्यावर येणारे प्रत्येक संकट हे आपल्याच प्रारब्धामुळे येत असते .जेंव्हा भक्त सद्गुरूंवर पूर्ण विश्वास ठेवून सद्गुरूंना अनन्य शरण जातो , तेंव्हा सद्गुरू त्या भक्ताच्या खडतर प्रारब्धवरही काट  मारतो व मृत्यूलाही  रोखतो.
    श्री साईसतच्चरीतात  १३ व्या अध्यायात आलेली भिमाजी पाटलांची कथा व मन :सामर्थ्यदातावीड  वर प्रकाशित झालेला डॉ .राजीव कर्णिकांचा अनुभव , या दोन्ही प्रसंगात आपल्याला सद्गुरूंची हि अतर्क्य शक्ती प्रत्ययाला येते.
    १. सर्व उपचार करून थकल्यावर क्षयरोगाने पिडीत झालेले, मरणासन्न अवस्थेतील भिमाजी कळवल्याने परमेश्वरच धावा  करतात व त्यांच्या धाव्याने परमेश्वर गहिवरतो . भिमाजींच्या धाव्याला भगवंताने दिलेला प्रतिसाद म्हणजे भिमाजींना त्यांचे स्नेही नानासाहेब चांदोरकर यांना पत्र लिहिण्याची बुद्धी होते . साईभक्त नाना भिमाजींना साईनाथांना शरण जाण्यास सांगतात .
        डॉ . राजीव कर्णिकांना असाध्य असा ब्लड कॅन्सर   (Blood  Cancer ) झाल्यावर त्यांची पत्नी डॉ प्रिया हि बापूंचा कळवल्याने धावा करते , टाहो फोडते . डॉ प्रियाच्या हाकेला बापूंनी दिलेला प्रतिसाद म्हणजे बापू तिला निरोप पाठवतात :- ” मी आहे “.
    दोन्ही ठिकाणी लक्षात येते कि भक्त जेंव्हा कळवळून सद्गुरूंना हाक  मारतो, तेंव्हा सद्गुरू त्याला प्रतिसाद देतातच !!

    २. धीर खचलेले ,  मरणासन्न अवस्थेतील भिमाजी जेंव्हा शिर्डीला येऊन मशिदीमध्ये बाबांना भेटतात , तेंव्हा बाबा त्यांना धीर देतात , ” तू शिर्डीमध्ये , या मशिदीत पाय ठेवलास , तेंव्हाच तुझे सगळे भोग संपले . त्यामुळे तू आता खंत करू नकोस . एक – दोन दिवसांत तुला आराम पडेल .”
    असाध्य अशा रक्ताच्या कर्करोगामुळे धीर खचलेल्या , निराश झालेल्या डॉ  कर्णिकांच्या मनात जेंव्हा आत्मघाताचे विचार येऊ लागतात , तेंव्हा बापू नंदाई जवळ त्यांना निरोप पाठवतात – ” don’t  worry . you  are  going  to  win  the  battle .”  बापू , नंदाई  व सुचितदादांकडून मिळालेल्या धीरामुळेच डॉ कर्णिक केमोथेरापिसारख्या खडतर उपचारांना धैर्याने सामोरे गेले .
    श्री  साईसतच्चरीतातही म्हटले आहे –
    धैर्य तीच गे बाई सबुरी !
    सांडू नको तिजला दुरी !
    पडता केंव्हाही जडभारी !
    हीच परपारी नेईल !! (अध्याय क्र .१९ ओवी क्र .५३ )
    खडतर प्रारब्धामधून  यशस्वीपणे  पार जाण्यासाठी आवश्यक असणारे धैर्यही सद्गुरूच आपल्या भक्तांना पुरवत असतात , हे दोन्ही प्रसंगातून लक्षात येते .
    ३. शिर्डीत बाबांच्या सांगण्यानुसार भीमाबाईच्या घरी राहिल्यानंतर भीमाजींना स्वप्न पडते . स्वप्नात त्यांच्या लहानपणीचे एक शिक्षक एक कविता पाठ करण्यासाठी त्यांना छडीने खूप मार देतात . तसेच , एक गृहस्थ त्यांच्या छातीचा पाटा  करून त्यावर खूप जोरजोराने वरवंटा फिरवतो . त्यानंतर दुसऱ्या  दिवशी पहाटे भीमाजी  जेंव्हा झोपेतून उठतात , तेंव्हा त्यांचे दुखणे बरे झालेले असते .
     डॉ कर्णिकांना स्वप्नात दिसते कि बापू झाडूने त्यांची छाती साफ करत आहेत.दुसऱ्या  दिवशी सकाळी झोपेतून उठल्यावर कर्णिकांना जाणवते कि बापूंनी स्वप्नात जणूकाही त्यांची फुफ्फुसेच साफ केली आहेत . याआधी कृत्रिम श्वासोछवासावर   असणारे कर्णिक नंतर मोकळेपणाने श्वास घेऊ लागतात .
     यावरून लक्षात येते कि , दोन्ही भक्तांचे प्रारब्ध बापूंनी स्वप्नामध्येच धूउन टाकले , नष्ट केले.

    ४. भीमाजींच्या अनुभवात भिमाजींचे स्नेही नानासाहेब चांदोरकर  यांना साईनबद्दल – स्वतः च्या सद्गुरुंबद्दल ठाम विश्वास असतो कि : केवळ एकमेव माझे साईनाथच भिमाजीची व्याधी पूर्ण बरी करू शकतात  व बाबा भिमाजीला नक्की बरे करणार .
     डॉ कर्णिकांच्या अनुभवात त्यांची पत्नी डॉ प्रिया हिला बापुंबद्दल  : स्वतः च्या सद्गुरुंबद्दल पूर्ण विश्वास असतो की, “केवळ बापूच माझ्या पतीला असाध्य अशा रक्ताच्या कर्करोगामधून पूर्णपणे बरे करू शकतात व बापू माझ्या पतीला नक्की बरे करणार .”
     दोन्ही अनुभवांमधील भक्तांचा आपल्या सद्गुरूंवर असणारा ठाम विश्वास दिसून येतो.
     सद्गुरूही आपल्या भक्ताचा विश्वास खाली पडू देत नाही व भिमाजी व डॉ कर्णिक दोघांनाही सद्गुरू बरे करतात .
    ५. भीमाजींच्या क्षयरोगावर वैद्य , हकीम , डॉक्टर , देवदेवस्की असे सर्व उपचार केले गेले, पण कुणीच भीमाजीला बरे करू शकले नाही , सर्वांनी हात टेकले.
     जे इतरांना शक्य झाले नाही ते सैनाथांनी मात्र शक्य केले व भिमाजीचा दुर्धर असा क्षयरोग बरा केला.
     डॉ कर्णिकांवर उपचार करणाऱ्या डॉक्टरांसाठी त्यांना पुढची ट्रीटमेंट देणे अशक्य वाटत होते. पण बापूंनी मात्र कर्णिकांचा ब्लड कॅन्सर पुरपणे बारा केला – जे अशक्य होते ते शक्य केले .
    बापू म्हणतात :
    ” तू आणि मी मिळून शक्य नाही असे या जगात काहीही नाही.” ( मी = सद्गुरूकृपा  ; तू = भक्ताचा विश्वास )
    म्हणूनच भक्ताने जर सद्गुरूंवर पूर्ण विश्वास टाकला तर त्यासाठी अशक्य असणाऱ्या गोष्टीही सद्गुरू शक्य करतात .

    ६. शिर्डीत येण्यापूर्वी भिमाजी बाबांना ओळखत नसतात . पण दुर्धर अशा क्षयरोगातून बाबांनी बरे केल्यावर भिमाजींना साईनाथांच्या परमेश्वरी स्वरुपाची साक्ष पटते . व बाबांप्रती कृतज्ञ होऊन बाबांच्या भक्तीत कायमचे रममाण होतात .
        ब्लड कॅन्सर होण्यापूर्वी डॉ कर्णिकांना सद्गुरू बापूंच्या दैवी स्वरुपाची जाणीव नसते. पण जेंव्हा बापू त्यांना असाध्य अशा रोगातून बरे करतात ,तेंव्हा त्यांना बापूंच्या दैवी स्वरुपाची खात्री होते व बापुंप्रती कृतज्ञ होऊन ते बापूंच्या भक्तीत स्थिर होतात .
       दोन्ही अनुभवांवरून लक्षात येते की  सद्गुरूंनी भिमाजी व डॉ  कर्णिक यांचे गंडांतर तर टाळलेच , पण एवढेच नव्हे तर, मनुष्याजन्मासाठी सर्वात श्रेयस्कर असा जो भक्तिमार्ग , त्या भक्तीमार्गामध्ये दोघांनाही स्थिर केले . म्हणजेच त्यांचे वाईट प्रारब्ध केवळ  नाही तर वाईट प्रारब्धाचे रुपांतर चांगल्या  प्रारब्धामध्ये केले. हीच सद्गुरूंची सर्वश्रेष्ठ कृपा होय !! या कृपेचे कारण एकाच – त्यांचे अकारण कारुण्य !

    सूर्य जसा सर्वांना समान प्रकाश देतो, पण ज्या घराची दारे, खिडक्या  उघडी असतात , त्या घरातच सूर्यप्रकाश पोचू शकतो . तसेच सद्गुरू सर्वांवर समानपणे कृपा करत असतात . पण ज्याच्या मनाची कवाडे कुतर्क , संशय , शंका – कुशंका यांनी बंद असतात त्याच्यापर्यंत सद्गुरूंची कृपा पोचू शकत नाही .
    सद्गुरूंची कृपा तर सदैव , प्रत्येक क्षणी  असतेच – प्रत्येकावर – समानपणे . पण ज्याचा सद्गुरूंवर पूर्ण विश्वास असतो ,  सद्गुरूंची कृपा स्वीकारू शकतो .
    सद्गुरूंना कृपा करण्यासाठी भक्ताकडून मंत्र , जप , ताप , पूजा करण्याची किंवा इतर कोणत्याही साधनाची गरज नसते . पण भक्ताला मात्र सद्गुरूंची कृपा स्वीकारता येण्यासाठी ” एक विश्वास “ मात्र असावा लागतो.
    नलगे साधनसंपन्नता  !
    नलगे षटशास्त्रचातुर्यता !
    एक विश्वास असावा पुरता !
    कर्ता  हर्ता  गुरु ऐसा !!  (अध्याय क्र .१९ , ओवी क्र .७४ )
    आमची शोकांतिका हीच असते कि सद्गुरूंनाच आम्हाला सांगायची वेळ येते – ” राजांनो , विश्वास ठेवा, विश्वास पक्का करा .”
    सद्गुरू बापूंनी सांगितल्या प्रमाणे या वर्षी म्हणजेच २०१२ साली आपल्याला सद्गुरुंवरचा विश्वास पक्का करण्याची सुवर्णसंधी मिळालेली आहे . आता शेताचा फक्त एक महिना राहिला आहे . पण तोही नसे थोडका !! या सुवर्नासंधीचे सोने व्हावे , हीच बापुचारणी प्रार्थना . यावर्षी जर आपला सद्गुरुंवरचा विश्वास पक्का झाला, तर पुढच्या काळात आमचे सहजपणे रक्षण  करून बापू आम्हाला २०२५ साली येणाऱ्या रामराज्यात घेऊन जाणार आहेत !!
    गुरु जरी महा प्रबळ !
    अपेक्षी शिष्यप्रज्ञाच केवळ !
    गुरुपदी निष्ठा सबळ !
                                                 धैर्यबळ सबुरी !! (अध्याय क्र .१९ , ओवी क्र .५८)
    निष्ठा + सबुरी  = विश्वास
    सद्गुरुतत्व – मग ते श्री स्वामी समर्थांच्या रुपात असेल तर कधी साईनाथांच्या रुपात असेल किंवा सद्गुरू अनिरुद्धांच्या रुपात असेल – तो आहे एकच  आणि मला तारणारा किंवा मारणारा तोच एकमेव आहे हेच शाश्वत सत्य आहे !!

    !! हरी ओम  !!

    स्मितावीरा घुले
    पुणे
    #6195

    sarovar
    Participant

    Hari om DADA

    #8303

    The Importance of Having Complete Faith in the Sadguru

    साईसत्चरीतात (Sai satcharitra) अनेक कथा आहेत ज्यात आपण बघतो कि भक्तांचा साईनाथांप्रती (Sainath) असणारा ठाम विश्वासच त्यांना अनेक संकटातून बाहेर काढू शकला .
    एकाला डोळ्यांचे दुखणे होते त्यावर बाबांनी बिब्बे ठेचून डोळ्यात घातलेय़ गोष्टीचा विचार केल्यावर असा वाटता कि तो भक्त डोळ्यात बिब्बे घालून घ्यायला कसा काय तयार झाला असेल? त्याचा विश्वास किती जबरदस्त असेल कि हा माझा बाबा माझा देव जे काही करेल ते माझ्यासाठी उचितच असेल.
    बापुगीरला बाबा सांगतात जाताना जामनेरला जा तिथे चान्दोरकरणा उदि आणि आरती दे आणि मग पुढे जा . त्या वेळेस त्यांचाकडे त्या प्रवासापुरते पैसे नवते पण बाबा सांगतात जा तुझी सगळी सोय होईल तेव्हा ते कशाचाच विचार न करता निघतातं मग साईनाथांना टांगेवाला बनून जावच लागत.
    काकासाहेब दिक्षितनचि कथा तर विलक्षण आहे . जे कडक दोन्हीवेळा संध्या करणारे आहेत.त्यांनी कधी किटक पण मारला नसेल असे. पण बाबा सांगतात म्हणून त्या मरायला टेकलेल्या बोकडाला मारायला हत्यार उगारतात. काय ती गुरुभक्ती आणि काय तो विश्वास कि हा माझा देव आहे हा माझ्याकडून जे काही करून घेईल ते माझ्यासाठी उचितच असेल. त्याचा फळाची चिंता करायची मला आवश्यकता नाही.शाम्याला साप चावतो पण ते विरोबाकडे न जाता त्यांच्या देवाकडे धावतात बाबा त्यांना मशिदीची पायरी चढून देत नाहीत तरी पण ते तसेच पायरीशी बसून राहतात.त्यांना पूर्ण विश्वास आहे कि हा माझा देव मला मारेल कि जगवेल याची मला फिकीर नाही पण मी याला सोडणार नाही.
    हा असाच पुरता विश्वास बापू आपल्याला आनायला सांगतो आणि वारंवार आपल्या भक्तांना त्याची प्रचीती पण देतो.सो बिर्जेंचा अनुभव ऐकून पण हेच जाणवत कि त्यांचा त्या बापुप्रती असणारा ठाम विश्वास त्यांना त्यांच्या सगळ्या संकटातून त्यांना बाहेर काढू शकला.
    बापुराया मी अम्बज्ञ आहे .

Viewing 7 posts - 31 through 37 (of 37 total)

You must be logged in to reply to this topic.

Comments are closed, but trackbacks and pingbacks are open.