The Importance of Having Complete Faith in the Sadguru (“एक विश्‍वास असावा पूर्ता, करता, हरता गुरु ऎसा”)

Forums Sai – The Guiding Spirit The Importance of Having Complete Faith in the Sadguru (“एक विश्‍वास असावा पूर्ता, करता, हरता गुरु ऎसा”)

This topic contains 26 replies, has 18 voices, and was last updated by  vivek.pophale 4 years, 7 months ago.

Viewing 15 posts - 1 through 15 (of 37 total)
  • Author
    Posts
  • #1518

    Suneeta Karande
    Participant
    The Importance of Having Complete Faith in the Sadguru
    हरि ओम. साक्षीवीरा बेनखळे ह्या मस्कतला रहाणार्‍या श्रद्धावान स्त्री भक्ताच्या लहान मुलीच्या जीवावर बेतलेले प्राणघातक संकट बापूंनी कसे निवारण केले –
    साक्षात परमात्म्याचे बोलच ते , मग भले कोणत्याही काळातले का असेना,  ते अमोघ असतात, सत्यच ठरतात कारण ते असते एक चिरंतन सत्य, त्रिकालाबाधित सत्य.
    आपण श्रीसाईसच्चरितात ४० व्या अध्यायांत श्रीसाईनाथांच्या मुखीचे हे बोल वाचतो – म्हणती “जया माझे स्मरण निरंतर । निरंतर आठवण मज त्याची ।।३१ ।। मज न लागे गाडीघोडी । विमान अथवा आगिनगाडी । हांक मारी जो मज आवडी । प्रकटें मी ते घडी अविलंबे ।। ३२ ।। खरे तर, बोल कसले ती असते आपल्या श्रद्धावान भक्ताला दिलेली ग्वाहीच ,वचनच ! साक्षीवीरांच्या मुलीसाठी अविलंबे धावत गेले ते माझे साईबापूच …..
    परंतु ते चंचल मानवी मनच , ते संकट समयी स्मर्तुगामी बनुन धावत येणार्‍या करुणाघन गुरुमाऊलीला ओळखु शकत नाही. “दत्त” म्हणजे देऊन टाकलेला असा तो – माय चण्डिकेने तिच्या लेकरांसाठी ज्या तिच्या धाकट्या पुत्राला देउन टाकले असा तो -अनिरुद्ध गतीने धावत येणारा – त्याचे वचन पाळ्ण्यासाठी तो काळाच्या सीमांनाही ओलांडुन धाव घेतोच घेतो.
    साईनाथ स्वत:च २८ व्या अध्यायात मेघाला हेच समजावितात कि ” दृष्टांत म्हणूनि माझे बोल ।जातां काय कराया तोल। बोल माझे अर्थ सखोल । नाहीं फोल अक्षरही” ।। १९७ ।। खरेच सदगुरुचे शब्दच काय अक्षरही फोल नसतें.
    आपण पहातो कि साक्षीवीरा बेनखळे ह्या मस्कतला राहतात. प्रमुख सेवक सुधीरसिंह नाईक घरी नसल्यामुळे  बापूंना भेटायला नाही मिळाले, दर्शन घेता आले नाही म्हणुन नाराज झालेल्या साक्षीवीरा आणि त्यांना प्रेमाने ग्वाही देणारे त्यांचे पती कि बापू सगळीकडे असतातच. हाच तो एक विश्वास !!!
    आणि मग तो येतोच हे पटविण्या ” माझिया प्रवेशा नलगे दार । नाहीं मज आकार ना विस्तार । वसें निरंतर सर्वत्र ।। १९९ ।। होय, श्री. बेनखळेंचा विश्वास सार्थ करण्यासाठी बापू धावुन आला , हे पटविण्या आला कि मी सगळीकडे असतोच. टाकूनियां मजवरी भार । मीनला जो मज साचार । तयाचे सर्व शरीरव्यापार । मी सूत्रधार चालवीं ।। २०० ।। होय, प्राण गेले असे वाटत असतांनाही , पावणे दोन वर्षाच्या लहानुशा मुलीच्या मृतवत भासणार्‍या देहात फक्त सदगुरुच संजीवनी देउन प्राण परत फुंकु शकतो , कारण “तो एकच” जो माझ्या शरीराचा व्यापार चालवणारा सूत्रधार असतो म्हणूनच !!!
    पावलोपावली आम्हां भक्तांच्या हांकेला साता समुद्रां पार ही धाव घेणारा माझा बापूराया … माझा अनिरुद्ध प्रेमळा । त्याला माझिया कळवळा । पुढे कसे आकस्मिक रित्यां श्री बेनखळेंना सकाळी जातांना पाहिलेले हॉस्पिटल योग्य वेळी आठवते – श्रीरामरसायन ग्रंथात आपण वाचतो कि गुरुतत्त्वाची रचना ही अशीच नेहमी संकटाआधीच सहाय्याची योजना करणारी असते – हीच त्याची साक्ष !!! आणि मग “त्याचा हस्त शिरावरी । आता उरेल कैची भीती । हया आद्यपिपांच्या शब्दांची जिवंत प्रचिती , अनुभव !!!!
    ३४व्या अध्यायांत इराण्याची लहान तान्ह्या मुलीला आंकडी येउन ती शरीराची धनुकली होउन बेशुद्ध
    पडत असे आणि त्यावर काही इलाज चालत नसे , तेव्हा बाबांची उदी काम करते. येथे तर साक्षात तो
    अकारण कारुण्याचा महासागर ओळंबला आणि स्वत:च दर्शन रुपाची आणि अभय हस्ताची संजीवनी उदी घेउन प्रकटला अनिरुद्ध गतीने अनिरुद्ध बनुन ….
    दादा साईनाथांच्या भक्तांना आलेले अनुभव आणि बापूभक्तांना आलेले अनुभव यांची सांगड घालत, “एक विश्वास असावा पुरता, करता हर्ता गुरु ऐसा” हे तत्व सुस्पष्ट करण्यासाठी जी वाट आपण दाविली ती बापूचरणांवरचा विश्वास असाच सदा दृढ करो हीच बापूचरणीं प्रार्थना !!!!
    श्रीराम.
    #317

    Bapu, in his discourses (both Marathi and Hindi) on January 9, 2012 had mentioned that this year – 2012 – is the year in which we must reaffirm and reinforce our faith in our Sadguru, for this is what will protect us in the troubled times to come. He recited the verse (verse 74 of Chapter 19) from the Sai Satcharita “…Ek vishwaas asaava purta, karta harta Guru aisaa (“एक विश्‍वास असावा पूर्ता, करता, हरता गुरु ऎसा”).” What is required is steadfast faith in the Guru; for it is only He who is the Doer, the Protector and the Destroyer of all obstacles that come in our lives and in our path of bhakti

    #1485

    A. Mohan
    Participant

    there is full surrender, miracles do happen

    Hari Om!

    It must be noted that of all the faculties a human being is endowed with, the ability to think is unique and powerful.  It can be harnessed to lead an individual to any path, either right or wrong. But acquiring control over the mind and channelizing it on the right course is an arduous task, but certainly not impossible, when we have the blessings and guidance of our Sadguru.   It is important that one is aware of the power of one’s mind and seek consciously and diligently to refine it.    It is easy for us, the average human being, to slide into depths of ignorance, feel depressed and wretched, thinking of one’s limitations, faults and incompetence.   Repeatedly giving vent to such thoughts can easily lead us into believing that what we think is true.  Such a miserable state is equal to being in hell.   Here comes the importance of having complete faith in the Sadguru.

    Not everyone is destined to be in the blissful company of a Sadguru.  It requires or perhaps is the result of having plenty of punyakarma in your account from several past births.   Once in the proximity of the Sadguru, the transformation is quite gradual but certain.  But how does that transformation take place?  I think, based on my experience, the transformation takes place as under:

    1. By making you part of a prayer group and thus bringing you in the company of shradhavans, He initiates you into bhakti marg. This is how He commences the “pulling” process towards Him. The upasana, paduka poojan, slokas, chanting, namasamkirtan, etc. clears the path and cleanses you internally. Gradually, there grows a bond which you realize, is the bond between our Sadguru and His shradhavans.
    2. Feels protected. Once in the Sadguru’s fold, He becomes our mother turtle who constantly graces us with His eternal Glances! The invincible protection! The strong belief and faith that when the Mother’s protective glances are over and around us, what harm can befall on us?
    3. Tend to do only sakarmas. Over time, you realize that nothing can escape from His Omniscience and Omnipotence. The feeling that you are under constant watch and the fact that you are the window of your Sadguru through which the world assesses and evaluates your action make you restrained, and tend to do nothing that tarnishes His images and teachings.
    4. He is the doer – You now realize that you are only an instrument. He is the string puller and whatever is coming in your way is His wishes. The “I” is removed, and its all now thanks to “Shree Ram”!
    5. Everything happens for a reason – Nothing occurs by chance in life! It is destined and predetermined. Everyone who walks in your life is for a purpose, for a reason and one must treat them with respect and love.
    6. Disappointment fades away – because He gives you what is appropriate for you. We want anything and everything and the wants are never ending and never get satisfied either. Yet, we do not know what is appropriate for us. It is He who knows it all. Being in the company of Sadguru, we come to know that what is not good for you will not come to you! The Sadguru filters everything as does the ozone layer, giving us only the harmless ‘RAYS’ (Requirement Assessed Yet Sufficient).
    7. Teaches that you are the cause and effect. You are your own destiny maker by the law of karma. Does it not control our actions, thoughts and deeds?
    8. Experience is created. Everyone experiences His grace, compassion and love in one way or the other. At times, it could be in the form of a surprise visit by someone whom you thought of, a phone call by someone whom you just remembered, an unsolicited support or someone just appearing from nowhere to offer you a helping hand to save you from a life threatening disaster, and so on..
    9. He foresees calamities, bad times, turbulent days and makes you prepare for it. By then your faith on Him is paramount and 108%!
    10. Full surrender – You are now ready to surrender at His lotus feet.
    11. Miracles do happen – And when there is full surrender, miracles do happen.

     

    Hari Om to all!

    Mohan A

    Muscat

    #1486

    Suneeta Karande
    Participant
    हरि ओम. सुनीलसिंह आणि मोहनसिंह अगदी बरोबर आहे तुमचे म्हणणे कि श्रीसाईसच्चरितातील  (Shri Saisatcharit) भक्तांचे आचरित हेच आपल्याला शिकविते की एक विश्वास असावा पुरता कर्ता हर्ता गुरु ऐसा.
    हेमाडपंतांनी (Hemadpant) अनेक ओव्यांमधूनच नव्हे तर संपूर्ण श्रीसाईसच्चरितातूनच ही अंतरीची खूण पटविली आहे – गुरुचि सत्य माता-पिता| अनेकां जन्मींचा पाता त्राता | तोची हरिहर आणि विधाता | कर्ता- करविता तो एक || 
    घडो तुझे नामस्मरण | व्हावी न इतर आठवण | यावे मनासी निश्चलपण | चंचलपण नातळो|| 
    बरी वाईट क्रिया सारी |  ईश्वर तेथींचा सूत्रधारी|  तूचि तारी तोचि मारी |  कार्यकारी तो 
    एक | | 
    आपण भीमाजी पाटीलांच्या(Bhimaji Patil) कथेत पाहातो की नानासाहेब चांदोरकर(Nanasaheb Chandorkar) किती अनन्य भावाने भीमाजींना पत्राद्वारे कळवितात कि माझ्या साईनाथांचे पाय घट्ट धरा त्याशिवाय तरणोपाय नाही.
    उत्तरी कळविती एकचि उपाय |  साईबाबांचे धरावे पाय |  हाचि केवळ तरणोपाय |  बाप माय तो एक | | तीच कनवाळू सर्वांची आई |  हांकेसरशी धावत येई |  कळवळूनि कडिये घेई |  जाणे सोई लेकरांची | |  क्षयरोगाची कथा काय |  महारोग दर्शनें जाय |  शंका ना धरी तिळप्राय |  घट्ट पाय धरीं जा | | जो जें मागे त्यास तें देई |  हें ब्रीद ज्याने बांधिले पायी |  म्हणोनि म्हणतों करीं गा घाई |  दर्शन घेई साईचें | | भयामाजीं मोठें भय |  मरणापरिस दुजें काय | घट्ट धरीं जा साईंचे पाय | करील निर्भय तो एक | |  
    तुम्ही सर्व उपाय करुन थकला असाल पण हा एकमेव उपाय म्हणजेच सदगुरुंना शरण जाणे हे करुनच पहा. नाना ही ग्वाही सुद्धा देतात कि माझ्या गुरुंच्या नुसत्या दर्शनानेच महारोगही बरे होतात, तर ही व्याधी काय आहे? काय जबरदस्त आत्मविश्वास आहे नानांचा आपल्या साईंवर !!!!! म्हणजेच आपला आपल्या सदगुरुंवर एवढा अनन्य विश्वास असायला हवा की एक विश्वास असावा पुरता कर्ता हर्ता बापू (गुरु )ऐसा .
    माझाही असाच दृढ विश्वास माझ्या बापूंवर असायला हवा की माझा कर्ता, करविता, हर्ता , सर्व काही हा एकच आहे, दुजा कोणीच ह्यासम नाही आणि एवढेच नव्हे तर हे माझ्या मनाला, बुद्धीला एकदा पटले की मला इतर लोकांना ते ठामपणे पटवुन देता आले पाहिजे, हेच तर त्याचे खरे गुणसंकिर्तन आहे. 
    येथे समीरदादांनी सांगितलेली औरंगाबादची गोष्ट प्रकर्षाने आठवली की बापूंचे औरंगाबादला प्रवचन झाले आणि त्याला खूपच चांगल्या प्रमाणावर भक्तांचा प्रतिसाद मिळाला. दादांनी येथे एक गोष्ट नमूद केली होती की ह्या एवढ्या मोठ्या कार्याचा आढावा घेताना दादांच्या लक्षात आली कि ही अवाढव्य जागा प्रवचनासाठी मिळवण्यासाठी बापूंचे केले गेलेले गुणसंकिर्तन कामी आले आणि ते ही कसे तर त्या मैदानाच्या मालकांकडे न्हाव्याचे (केस कापणारा) काम करणार्‍या माणसाने त्यांना सांगितले बघा तर आमच्या बापूंना प्रवचनाला तुमची मैदानाची जागा देउन , तुमचे किती भले होईल? किती साधे शब्द , पण त्याचा बापूंच्या चरणी असलेला भोळा अनन्य भावच येथे काम करुन गेला.
    म्हणूनच आद्यपिपाही आपल्याला त्यांच्या अनेक अभंगातून हेच सत्य प्रतिपादीत करतात –
    नको येरझार्‍या बहू मुर्तीपाशी | अनिरुद्ध एकचि भार वाहे ||    
    बांध माझ्या मना घट्ट तुझ्या पदा | सर्व ये त्यागतां ना तुला ना तुला |
    धरलेले सोडु नको रे | जोडलेले तोडु नको रे | पकडलेले टाकु नको रे | तळमळ माझी जाणुन घे रे || 
    सर्व जगी आम्हां बापुचा आधार | नाही मोडणार संकटात | प्रारब्ध आणेल जरी कळिकाळ | आम्ही जरी नेणु तरी प्रतिपाळ || पिपा म्हणे टाळण्या प्रारब्ध | बापू म्हणा || 
    नानांच्याच मुलीच्या प्रसुतीसममयीची गोष्ट आपण ३३व्या अध्यायांत वाचतो, उदी संपली आहे , मुलगी प्रसुती वेदनेने विव्हळत आहे आणि घरात नवचंडीचे हवन ही मांडले आहे , पण नाना साईंचा धावा करतात आणि मग आपण वाचतो कि चमत्कार घडतो रामगीर बुवा गोसावी अचानक गावी जायला निघतात आणि साईनाथांच्या आज्ञेने ते नानांसाठी उदी व माधव अडकर लिखित आरती घेउन जातात. पण शेवटी ती अकारण कारुण्याने ओतप्रोत भ्ररलेली साई माउली, नटनाटकी साई माउली चक्क टांगेवाल्याच्या रुपात घोडागाडी घेउन धावत जाते. येथे नानांचा अनन्य भावच बाजी मारतो. दुसर्‍य़ा नानांच्याच कथेत आपण वाचतो कि पायाखालची रस्त्यावरची माती साईंचे स्मरण करुन एका तिसर्‍या अन्य व्यक्तीला लावुन देखिल उदीचेच महान कार्य करते , हाच तो नानांचा साईंवरचा अनन्य विश्वास की एक विश्वास असावा पुरता कर्ता हर्ता गुरु ऐसा. मग सांगा बरे अशा भक्तांसाठी कासवीच्या नजरेने प्रेम पान्हा पाजणारा साईमाउली का बरे धावत येणार नाही ?
    बापू १७ मे २०१२ च्या त्यांच्या प्रवचनात म्हणाले होते कि जगातील सर्वात श्रेष्ठ मंत्र काय तर गुरु हा शब्द. गुरु व गुरुचे प्रेम हे तुमच्या कल्पनांमध्ये कधीच बसू शकणार नाही. गुरुची ताकद किती आहे हे तुम्ही कधीच जाणू शकणार नाही.
    आम्ही दु:खी का असतो? तुमच्या मनात हे भय तुलनेतून निर्माण होत असते. मानवाचे मन हे चुंबक आहे. जसं आमचे मन असते ते तशाच प्रकारच्या गोष्टी आकर्षित करून घेत असते.
    जर मनात आनंद असेल तर ते बाहेरूनही आनंदच खेचून घेणार जर मनात दु;ख असेल तर ते दु:खच खेचून घेणार. पण आम्ही सामान्य माणसे आहोत. आमच्या जीवनात अनेक दु:खे असतात.दुसर्‍याला चांगले देण्याने माणसाचा अहंकार पण तो चांगला अहंकार, आत्मविश्वास खूप strong होतो.
    भले तुम्हांला सांसारिक दु:ख असले तरी त्याही परिस्थितीत तुम्हांला जेवढे चांगले वागता येईल तेवढे वागा. त्यातून तुमच्या मनात जो आनंद निर्माण होईल तो मग ह्या विश्वातला आनंद तुमच्याकडे खेचून घेईल.
    जर हे असे करणे जमत नसेल आपण सामान्य माणसे आहोत दु:खामध्येही सुखी राहणे कठीण वाटू शकते तर मग अशा वेळी तो जो एक आहे, जो आंम्हाला फक्त आनंद द्यायला बसला आहे, त्याला आनंद देण्याचा प्रयत्न करा. त्याच्या कार्यात, सेवेत सहभागी होण्याचा प्रयत्न करा.
    सुंदरकांण्डात एक ऒवी आपण वाचतो…
    प्रबिसि नगर कीजे सब काजा, ह्रुदय राखि कोसलपुर राजा
    गरल सुधा रिपु करहिं मिताई, गोपद सिंधु अनल सितलाई,
    लंकिनी महाबली हनुमंतास सांगते, तुझ्या अंत:करणात प्रभू रामचंद्रांना ठेवून काहीही काम कर मग विषच अमृताचे काम करेल.
    सद्‌गुरुतत्त्व काय करते तर विषचाचेच अमृत बनवते. जो शत्रू असतो तोच मित्र बनतो. जे काही कोणी तुमच्यासाठी वाईट करण्याचा प्रयत्न करत असेल तेच तुमच्या फायद्याचे ठरते. 
    तो तुमच्यासाठी जे जे काही अहितकारक आहे ते ते हितकारक बनवतो. पण कधी? प्रबिसि नगर कीजे सब काजा… हा जो राम आहे त्याला हृदयात धारण केले तरच.
    “एक विश्वास असावा पुरता कर्ता हर्ता गुरु ऎसा…”
    येथे पुन्हा श्रीसाईसच्चरितच दाखविते ती २३व्या अध्यायातील काका दीक्षितांची बोकड कापण्याची कथा आणि माधवरावांची सर्पदंश झाल्यावरची कथा !! काकांचा आध्यात्मिक मृत्यु असो वा शामाचा शारिरीक मृत्यु , हे दोघेही साईंचे परम भक्तही विचलित होत नाहीत कि डगमगत ही नाहीत.त्यांना पूर्ण विश्वास  असतोच कि माझा साई मला कधीच टाकणार नाही, तोच माझा तारणहार आहे. 
    तसेच डोळे आलेल्या भक्ताला ही जेव्हा बाबा बिब्बा डोळ्यांत चिणून भरतात तेव्हांही तो भक्त असाच अढळ विश्वास ठेवतो साईंच्या चरणीं !! एकदा साईंना भेटून गेलेले नारायणराव जानी त्यांच्या मित्राला वृश्चिकदंश होतो (विंचू चावतो) तेव्हा ह्याच विश्वासापोटी साईंच्या तसबिरीसमोरील जळत्या उदबत्त्तीची कोजळी (राख), साईंचे नामस्मरण करुन, उदीच मानून लावतो आणि वेदनांचे शमन होते.
    गुरु म्हणजे काय? तर ज्याला काही गरज नसताना, स्वत:चे सामर्थ्य न वापरता, जे त्याला जराही लागू होत नाहीत ते सर्व नियम तो स्वीकारतो… तोच एकच गुरु.
    गुरुक्षेत्रम्‌ म्हणजे काय? तर माझे माझ्या गुरुशी असणारे नाते. क्षेत्र म्हणजे शेत व शेत कोणाला पिकवावे लागते तर स्वत:लाच.
    एवढा strong विश्वास आमचा असला पाहिजे. असे जेव्हा असेल तेव्हा आमच्या सर्व गरजा कुठेही भीक न मागावी लागता पूर्ण होतील.
    खरेच माझ्या बापूंना आमचा किती किती कळवळा आहे म्हणुनच तर ते प्रत्येक प्रवचनातुंन ही अटाटी करतात कि आपला विश्वास कोठेही डळमळू नये, ढेपाळो नये. आपला सदगुरु जाणतो कि कलियुगाच्या ह्या तडाख्यांनी माझी लेकरे घाबरतील, त्यांचा विश्वास ढळू शकतो , ती लडखडू शकतात, म्हणुनच तर ते ही काळजी स्वत:च घेतात.
    बापूराया तूच आम्हांला हा अनन्य भाव शिकव, हा अढळ विश्वास दे !!!!!
    श्रीराम.
    #1487

    Sandeep Mahajan
    Participant
    I am posting Sudhirsinh Naik’s comments as due to a technical glitch he is unable to do from his machine:
    Quote
    ‘Tell a man there are 300 billion stars in the universe and he’ll believe you. Tell him a bench has wet paint on it and he’ll have to touch it to be sure – Murphy’s Law ’.To see a living proof of Murphy’s law. Look at me.For years together I kept myself away from Bapu, remained on the sidelines, because my EGO kept demanding proofs that He is SUKH KARTA. And He kept providing me with that proof. Time and time again!But that was not enough. Whenever I was anxious, in a state of utter panic, I shamelessly sought His help. And He obliged. He proved beyond the shadow of doubt that He is also Dukkh Harta.I had forgotten the maxim that to get light, one needs to press the switch/ button. To get Prachiti, one needs to have Vishwas!! But to His credit and compassionate that He is, He kept giving me Prachiti – experiences. Small and big, every day even though my Vishwas was miniscule or just not there!!!

    And then I realised the simple technique. A kitten has to only say meow. The mother emerges from wherever she is. The kite (Ghaar) is looking at it’s young ones, from the sky above. The mother tortoise too is constantly looking back and keeps reassuring her young ones with her glances.

    We too need to tell ourselves – He is there. And we are here because He is there! Hari Om!

    Sudhirsinh Naik, Muscat
    Quote
    #1488

    आमचा बापू हलूहलू आमच्यासाठी सगळ कही नीट करत आहे. ( Our Bapu is slowly but surely making everything better for us)

    #1489

    Pramod Bankapure
    Participant

    Reason for dissatisfaction in life

    ____  हरि ॐ

            इतर देव सारे मायिक गुरुचि शाश्वत देव एक ।

            चरणी ठेविता विश्वास देख रेखेवर मेख मारीतो ॥

    ***************************************************************

            साईसच्चरितातील(Shree Saisatcharit) अध्याय १० मधील चवथी ओवी आहे ही. या ओवीतून हेमाड्पंतांनी (Hemadpant) आपल्यासारख्या सर्वसामान्य भक्तांसा्ठी अत्यंत बोधप्रद असे मार्गदर्शन केले आहे. सद्गुरुचे विशे्षत्व सांगितले आहे आपण नेहेमीच्या जीवनात पाहतो की प्रत्येक माणसाला त्याच्या रोजच्या जीवनात अनेक अडचणी येत असतात संकटे येत असतात आणी या अडचणींमधून संकटामधून बाहेर पड्ण्य़ासाठी ती व्यक्ती तीच्या बुध्दीच्या क्षमतेनुसार प्रयत्न करीतच असते अशा या प्रयत्नांमधे एखाध्या देवाला नवस बोलणे गंडेदोरे करणे बुवाबाजीच्या नादी लागणे हे प्रकारसुध्दा घड्तच असतात त्यातून ती व्यक्ती थोडीफार बाहेर येतेसुध्दा, पण पुन्हा पुढे दुसरे संकट आ वासून उभेच असते,संकटांची मालिका सुरुंच असते.परिस्थितीशी मुकाबला करता करता तो अगदी गांजून गेलेला असतो ,

    जीवनात शांती नसते अतृप्तता(insatiable) असमाधान(dissatisfaction) असते याचे कारण (reason)म्ह्णजे त्याला सद्गुरुचे पाठबळ नसते त्याला त्याच्या प्रारब्धकर्मामुळे अजुन सद्गुरु भेटलेला नसतो किंवा त्याने बुवाबाजीच्या नादी न लागता खऱ्याखुऱ्या सद्गुरुचा स्वीकार केलेला नसतो.

            सद्गुरुसारख्या कुशल नावाड्याच्या हाती जीवन नौका सोपविल्याशिवाय माझ्या जीवनाचा प्रवास ह्या भवसागरातून स्थीरपणे शांतपणे कसा बरे होऊ शकेल?

            या जीवनाच्या प्रवासात कितीही वाद्ळे जरी आली , महासागर खवळला तरीही सद्गुरुसारखा नावेचा कप्तान असल्यावर भितीचे काहीच कारण नाही कारण पैलतीरावर अलगदपणे सुखरुपपणे तो नेणारच असतो.

             तेहेतीसकोटी देवांमध्ये सद्गुरुचे स्थान सर्वोच्च आहे सर्वात वरचे आहे कारण सद्गुरु हाच ब्रम्हा विष्णु आणि महेश आहे सद्गुरु म्हणजे्च साक्षात परमात्मा आहे त्यामुळेच हा चिरंतन आहे शाश्वत आहे आणि त्याच्या चरणी आश्रय घेतल्याने निश्चितच शाश्वत चिरंतन निश्चिंतता मिळ्णार आहे.

             जेंव्हा मी सद्गुरुला पूर्ण शरण जातो तेव्हा सद्गुरु मी जसा आहे तसा, माझ्या सर्व गुणदोषांसकट माझा स्वीकार करतो.

             सद्गुरुचरणीं मी जेव्हा विश्वास ठेवतो तेव्हा नितीच्या मार्गाने पुढे घेऊन जाणारी सद्गुरुंची दॄष्टी मला धर्म व पुरुषार्थ मार्गावर स्थिर करते व त्याचवेळी यज्ञेन दानेन तपसा या मार्गाने सद्गुरू माझा जीवनविकास साधून

    देतो आणि माझ्यावर कृपा करून मला बल बुद्धी व पुरुषार्थ प्रदान करतो

             जर मला एखादी गोष्ट हवी आहे तर सद्गुरू मला ती गोष्ट उचित असेल त्यापासून भविष्यात मला  काही त्रास नसेल तरच देतो आणि ते सुद्धा उचित वेळ आल्यावरच देतो आणि ती उचित वेळ येईपर्यंतच्या खडतर काळात माझे रक्षणही तोच करत असतो

       —याठिकाणी गुरुशिष्याची एक गोष्ट सांगावीशी वाटते

              शिष्य आपल्या आयुष्याचा प्रवास बघत असताना जेव्हा त्याच्या आयुष्याचा चांगला काळ असतो त्यावेळी त्याठिकाणी त्याला चार पावले उमटलेली दिसतात शिष्य खुश होतो की माझ्या दोन पावलाबरोबर माझ्या गुरुचीपण दोन पावले आहेत म्हणजे माझा गुरु माझ्या सोबतच आहे पण जेव्हा तो त्याच्या जीवनाच्या खडतर काळाचा प्रवास बघतो तेव्हा केवळ दोनच पावले दिसतात शिष्याला वाईट वाटते तो गुरुना विचारतो माझ्या जीवनाच्या खडतर प्रवासात तुम्ही माझ्याबरोबर नव्हता का, तेव्हा गुरु म्हणतात, अरे नीट बघ ती तुला दिसलेली दोन पावले माझीच आहेत, त्या खडतर प्रवासात मी तुला उचलून खांद्यावर घेतले होते, शिष्याला आपली चूक उमगते व त्याचा ऊर प्रेमाने भरून येतो.

    तर असा हा सद्गुरू असतो  लाभेवीण प्रेम करणारा

           माझ्यासाठी उचित वेळ येईपर्यंत सद्गुरू मला काही देत नाही घडवत असतो पण योग्य वेळ आल्यावर मुक्तहस्ताने कृपेची बरसात करतो आणि सद्गुरे जे देतो ते आयुष्यभरासाठी पुरणारे असते आणि ज्यापासून चिरकाल टिकणारे समाधान मिळेल असेच तो मला देत असतो .

           सद्गुरुचरणी धृढ होण्यासाठी केलेले प्रयास म्हणजेच भक्ती, आता भक्ती करायची म्हणजे यामध्ये सद्गुरूचे नामस्मरण,त्याचे ध्यान, स्तोत्र पठण, गुणसंकीर्तन या गोष्टी येतात, सद्गुरूचे नाम घेता घेता एकदा का सद्गुरूची गोडी लागली, सद्गुरूचा छंद जडला की इतर घातक छंद आपोआपच दूर होतात सद्गुरूचे नाम घेण्याची इच्छा होणे हि सुद्धा त्याचीच कृपा आहे साईनाथ म्हणतात “तुझी जिज्ञासा हीच माझी कृपा “ सद्गुरू भेटण्यासाठी जेवढे नामस्मरण आवश्यक आहे तेवढेच तो भेटल्यावर सुद्धा आवश्यकच आहे कारण ह्या नामरूपी सेतूवरूनच हा सद्गुरू माझ्यामध्ये येत असतो हळूहळू चित्तशुद्ध व्हायला लागते मनातील इतर विचारांची गर्दी कमी व्हायला लागते मन सद्गुरुचरणी रमू लागते सद्गुरूच्या विरहाची भावना मनात निर्माण व्हायला लागते, जगातील अत्यंत सुंदर अशी ही गोष्ट आहे हि, “सद्गुरूच्या चरणांचा विरह” आणि त्यामुळे निर्माण होणारी भावोत्कटता, सद्गुरूच्या चरणाची आसक्ती, डोळ्यातून बाहेर येणारे सद्गुरूच्या प्रेमाचे विरहाचे अश्रू, मन बेभान होते, रोमारोमात फक्त सद्गुरुचेच अस्तित्व असते आणि अशा व्याकूळ अवस्थेत त्याला घातलेली प्रेमाची साद ही सर्व भक्तीचीच रूपे आहेत अशी ही भक्ती जेव्हा माझ्याकडून होऊ लागते तेव्हा माझ्या मनाचा ठाम निश्चय बनतो की माझा सखा माझा सोबती माझे सर्वस्व माझा परमेश्वर सर्व काही हा सद्गुरूच आहे धृढ विश्वास निर्माण होतो आपण त्याच्या चरणी अनन्य शरणागत होतो  न अन्य अनन्य तुझ्याशिवाय कोणीही नाही फक्त तूचि रे देवा, आता माझ्या जीवनाचा सूत्रधार तूच आहेस

                एक विश्वास असावा पुरता | करता हर्ता गुरु ऐसा ||

            अशी स्थिती बनते तेव्हा आपला सद्गुरुसुद्धा दाखवून देतो की “ होय मी तुझ्या सोबतच आहे तुझ्या चोहोबाजूंनी मी आहे आणि प्रचीतीपण देतो की

                    || मी तुला कधीच टाकणार नाही ||          

                             

                                         || हरी ओम ||

    #1490

    belief in Baba’s words

    एक विश्वास असावा पुरता कर्ता हर्ता गुरु ऐसा | ही ओवी वाचयला जितकी सोपी तितकीच आचरणात आणायला अवघड आहे.ही ओवी आपल्यासारख्या प्रत्येक श्रद्धावानाला प्रेरक  ठरते.इथे माधवराव देशपांडे यांची विंचू दंशाची कथा आठवते.या मध्ये ‘चाल निघ जा खाली उतार’  हे बाबांचे शब्द पण आपल्या हिताचे आहेत ह्या विश्वासाने त्यांनी त्या शब्दांचे पालन केले. इतक्या वेदनेत  पण त्यांनी असे प्रशा विचरले नाहीत की “बाबा मला असे का बोलले? मी तर बाबांचा भक्त असून पण मला जवळ घेण्या ऐवजी माझ्यावर कृपा करण्या ऐवजी मला असे का दूर बसवले व माझ्यावर ओरडले?” हे विचार येणा म्हणजेच मी माझ्यात व माझ्या सद्गुरू मध्ये मोठ्या भिंती बंध्ण्यासारखा आहे.माझ्या पण आयुष्यात विंचू दंशारूपी अडचणी या येताच असतात.त्या विंच दंशारूपी अडचणीमुळे मला वेदना ह्या होताच असतात.त्या वेळी नेमका माझ्या मनात “बापू लक्ष आहे का?” असा प्रश्न निर्माण होतो.म्हणजेच माझा विश्वास दोलायमान होतो.मला शाम्याच्या कथेतून हेच शिक्याला मिळते की त्या सद्गुरूची कुठलीही  क्रिया,शब्द हे फक्त आपल्या भल्यासाठीच आहे.मला फक्त  माझ्या बापूंवर पूर्ण विश्वास ठेवता आला पाहिजे.

     हा विश्वास वाढवा,त्या करिता मला माझ्या प्रयासना नामस्मरण,नियमित उपासना आणि गुणसंकीर्तन याची जोड दिली पाहिजे.आपण कोणी  संत नाही.आपल्या मनात विचारांरूपी सागर लाटा येतच असतात पण या विचारांरूपी लाटांना पण हे गुनासंकीर्तानाचे श्रवण ,उपासना व नामस्मरण थोपवू  शकतात.ह्या गोष्टी करताना मला  अपोआप सद्गुरू बद्दल प्रेम वाटू लागते व त्यांच्यावरचा  विश्वास  बळावतो.गुणसंकीर्तन करणं किवा ऐकण्याने माझ्या मनातील हा विश्वास वाढतो आणि मग मला कसलीच काळजी  उरत नाही,अशक्य चे शक्य पण माझा बापू करतो फक्त या विश्वासापोटी,प्रेमापोटी.आपल्याला ह्या सद्गुरू वर ठेवायची तो फक्त निस्सीम भक्ती भाव!बाकी त्यांना आपल्या कडून काहीच अपेक्षित नाही.”आमचे बापू आमच्यासाठी हळू हळू सगळे काही नीट करत आहे”,हे पूर्ण विश्वासाने म्हंटले असता काहीही अशक्य उरत नाही हे बापूनी प्रवचनातून सांगितले आहेच.मला संकटातून वाचवणारे फक्त माझे बापूच आहेत.संकट कितीही मोठे असले तरी माझे बापू त्याच्या पेक्षा मोठे आहेत हाच विश्वास महत्वाचा!नानासाहेब चान्दोर्कारांची मुलगी प्रसूत होत असताना तिला खूप त्रास होत होता.पण त्यांचा ठाम विश्वास होता की साई  बाबा आहेत व तेच या संकटातून आपली सुटका करतील व म्हणूनच बाबांनी ती उदी त्यांच्या पर्यंत पोचवली.
    ” साई साई नित्य म्हणाल सात समुद्र करीन न्याहाल| या बोला विश्वास ठेवाल | पावाल कल्याण निश्चये | “
    माझ्या बापुना पण माझ्याकडून हेच अपेक्षित आहे….एक विश्वास असावा पुरता..ही ओवीच माझ्या ऑस्याचे ध्येय बनायला हवे कारण माझ्या बापुना फक्त हेच हवाय म्हणून!
    हरी ओम
    वेदश्री टाकळकर
    पुणे
    #1491
    progress of life
    हरी ओम
    साईसचरित हा ग्रंथ च मुळी साईंच्या सान्निध्यात आलेल्या भक्तांचे चरित्र आहे, तेच मुळी एक विश्वास असावा पुरता करता हरता गुरू एसा ह्या आश्वासक शब्दांवर , आधारीत . अगदी मंगलाचरणा पासून . उगम कथे मध्ये बाबा आम्हाला शिकवतात की जर सद्गुरू वरील विश्वासाचा खुंटा ठोकून घट्ट केला तरच श्रद्धा आणि सबुरीच्या तळीतून एका श्रद्धावानाच्या जीवनाचा विकास (progress of life) होतो. हेच त्या प्रत्येंक भक्ताचेचरित्र…साईसचरित .. …….
    आपल्या गुरू वारीला विश्वासाचे आणि प्रेमाचे नाते समजावताना बाबा म्हणताता, माझ्या गुरूंनी माझ्या कडे दोन पैसे मागितले आणि मी ते लागेच देऊन टाकले. ” तू मजकडे अनन्य पाही , पाहीन तुजकडे तैसाचा मीही” हे अनन्य पणे पाहणे म्हणजेच फक्त तू एक …हाच विश्वास .हे अनन्यपणे पाहणे म्हण जेच कुठलेही मुखवटे न धरता त्याच्या च समोर आहे तसे जाणे , मग आपल्या जीवनाचा करता हरता गुरू होतो हे साईसचरीतातील अनेक भक्तांच्या चरीतातूना जाणवतं. अशा ह्या साई सागरातील प्रत्येक भक्ताचे चरित्र अभ्यासून , त्याचे गुण सं कीर्तन करुन आपण विश्वासाने त्याच्याकडे पाउल टाकत त्याच्या कडे अनन्यपणे पाहायला हवे तरच ” एका विश्वास असावा पुरता , करता हरता गुरू ऐसा ही ओवी माझ्या जीवनात खर्या अर्थाने उतरेल .
    हरी ओम
    हर्षदावीरा कोलते
    #1492

    Hari Om Dada

    #1493

    हरी ओम दादा,

    “एक विश्वास असावा पुरता करता हरता गुरु ऐसा “

    साई सत्चारित्र (Shree Saisatcharitra) मधील या ओवीचे महत्व  आज मला परम पूज्य बापुंमुळे कळले आहे. जशी जशी पंचशील परीक्षा(Panchsheel Exam) देणे सुरु केले आहे तस तसे साईनाथाना तेव्हा लोकांना काय पटवून द्यायचे होते ते समजते आहे. त्या चरित्रातील भक्तांचे बाबांबाबत्चे प्रेम(Love) अवर्णनीय आहे. त्यांच्या सारखे प्रेम मला करता आले पाहिजे आणी ते माझ्याकडून माझे बापू नक्की करून घेणारच.१०८% . त्यासाठीची सर्वप्रथम तयारी बापू पंचशील परीक्षेमधून करून घेत आहेत. माझा प्रवास प्रथमा पासून चतुर्थी पर्यंत असा सध्या पूर्ण झाला. आता पंचमी. परंतु आतापर्यतच्या बापूनी माझ्याकडून करून घेतलेल्या प्रयासामधून साई चरित्र कसे वाचायचे, ते आपल्या जीवनात कसे उतरवायचे आणी ते करत असताना म्हणजेच उतरवताना आपल्याला सद्गुरू आणी भक्त यात कसल्याही प्रकारचे अंतर नसते तर सद्गुरू आपल्या अवतीभोवती किंबहुना आपल्या मध्येच असतो हे मी शिकले. 

    नाही सोडावे दारा नाही सोडावे घर तरीही पावावे परमार्थ अनिरुद्ध नावे 
    अर्थ अनर्थ मी न जाणतो योग्य अयोग्य न ओळखतो चरण तुझे मी धरतो सांभाळी आता.” 

    बापुंच्यामुळेच आज माझ्या जीवनात माझा देव खऱ्या अर्थाने कार्यान्वित झाला आहे. आतापर्यंत काही समजत नव्हते ते आज स्वतः समजून घेवून दुसऱ्याना पण समजावून सांगता येवू लागले आहे. श्री राम.  बापू वारंवार आपल्या भक्ताला कोणताही त्रास होऊ नये या त्यांच्या वात्साल्यापोटी  आपल्या  जन्मदात्याच्या ही पलीकडे आपली काळजी घेत   आहेत. हे फक्त आणि फक्त सद्गुरूच करू शकतो जे त्या काळी साई बाबांनी केले. कलियुगात प्रत्येकाला प्रारब्धाचे भोग भोगावे लागणार आहेतच पण बापुंमुळे आज त्याची झळ आम्हाला जाणवत ही  नाही . आता तर बापूनी सांगितलेच आहे की आमचा  दोन्हीकडे जन्म  आहे . माझा बापू त्याच्या लेकरांची किती सोय करतो आहे खरच!!! कोण करेल एवढे सांगा? आज आम्ही बापूंकडे आहोत यासारखे दुसरे समाधान नाही.  योग्य दिशेने कसे जगायचे ते बापूने मला शिकवले. जीवन जगताना कितीही संकटे आली तरी सर्व संकटआन्पेक्षा माझा बापूच मोठा आहे हे माझ्या मनात खोलवर बापुनीच रुजवले आहे.

    दादा, तुम्ही सुरु केलेल्या या ब्लोगमुळे तर आता साई सत्चारित्र अजून छान कळू लागले आहे. श्री राम.

    विश्वास म्हणजे नक्की काय? तो  ठेवायचा कसा? त्याने कोणते बदल आपल्या जीवनात घडतात? हे फक्त तो ठेवल्यावरच कळतो हे मात्र बापुंमुळेच कळले.

    साई-अनिरुद्ध माझ्या जीवनात सदैव कार्यरत राहो त्याच्या चरणांच्या शिवाय मला दुसरे काही नको हीच सद्गुरू बापू चरणी मनोमन प्रार्थना..

    तुझ्या चरणांची धूळ हेच आमचे धर्म कुल 
    चरणाच्या सेवेसाठी मना लागे तळमळ मना  लागे तळमळ.” 

    श्री राम. 
    #1494

    Yogesh Joshi
    Member

    Experiences in Krupasindhu magazine

    हरी ओम

    अध्याय ३१ मध्ये श्री बाळाराम मानकारांच्या (Balaram Mankar) कथेमध्ये श्री साईनाथ (Sainath) त्यांना दर्शन देताना म्हणतात  – “साडेतीन हाताचीया घरा | शिरडीबाहेर नव्हतो तुज “. येथे आपल्याला बोध होतो ओमकाराच्या “एकोस्मी बहुस्याम”चा. जसे बाबांचा साडेतीन हाताचा स्थूल देह आहे तसेच ह्या सगुण प्रणवाचे स्थान आहे साडेतीन शक्ती पीठे. येथे साई नाथ आपल्या सर्वसाक्षीपणाची ओळख करून देतानाच सर्वांसाठी महत्वाची शिकवण देतात की – माझे सगुण साकार रूप असो कि निर्गुण अवतार , माझ्यावर ज्याचा पूर्ण विश्वास आहे त्याच्या हाकेला मी धावून येतोच येतो. मग तेथे भौतिक अंतर किती आहे ह्याचा हिशेब नसतो. जो परमात्मा शिरडीत आहे तोच त्या मच्छिंद्र गडावर आहे. ह्यासाठी फक्त आवश्यक आहे तो भक्ताचा एकमात्र विश्वास कारण ह्याचा क्रम जातो श्रद्धा — विश्वास — प्रचीती ह्याच मार्गाने. आज आपणास सदगुरू बापूनी ह्यावर्षी एकाच टार्गेट दिले आहे आणि त्याचा अभ्यास करताना आपला विश्वास एवढा बळकट होत जातो कि माझी सदगुरू माउली जे माझ्यासाठी करणार ते उचितच असणार ह्यापलीकडे जावून जे जे माझ्या आयुष्यात घडते आहे ते निव्वळ माझ्या सदगुरुच्या कृपेनेच ह्या स्टेज पर्यंत वाढत जातो. अशा वेळी आपणास एखादा लहानसा अपघात होतो …….. समजा घराच्या घरी उंच टेबलावरून पडलो ……… तर मी देवाला दुषणे न देता उलट आभार मानायला शिकतो कि बापू राया हा अपघात जर माझ्या गाडीला झाला असता तर मला किती मोठी दुखापत झाली असती त्या ऐवजी त्या मोठ्या संकटाचे रूपांतर तू अलगदपणे लहान व मला झेपेल अशा गोष्टीत केलेस. हा विश्वास श्री माधवरावांकडे होता म्हणून तर त्यांना साक्षात शाबरी मंत्राने आपत्ती निवारण करून साई नाथानी जीवदान दिले गेले. आज सुद्धा आपण “कृपासिंधु”(Krupasindhu magazine)) मधून कित्येक भक्तांचे अनुभव वाचून आश्चर्य चकित होतो कि हे कसे शक्य झाले. कारण जे वाचले ते मानवी पातळीवर निव्वळ अशक्य गोष्टी होत्या. साई नाथ सुद्धा अमीर शक्कर साठी थंड, ओबड धोबड व अतिशय कष्टाची जागा त्याच्या संधीवाताच्या उपचाराच्या वेळेस आराम करण्यासाठी देतात. ह्यात आपण पाहतो कि त्याचा विश्वास थोडासा ढळला तर त्याच्यावर कसा बाका प्रसंग येतो….. आणि तेच पुन्हा पूर्ण विश्वासाने सदगुरूचे नाव घेतले तर कसे कठीण प्रसंगातून अलगद निवारण होते. ह्या सर्व गोष्टी म्हणजे फक्त त्याचे अकारण कारुण्य आणि म्हणून घडवलेली “लीला”. मात्र ह्या सर्व कथांमध्ये एक गोम ठळकपणे अधोरेखित केली जाते – ” एक विश्वास असावा पुरता, करता हरता गुरू ऐसा ” आणि ह्याचे अतिशय सुंदर उदाहरण आपण पोथीमध्ये पाहतो ते अध्याय ४० मध्ये श्री हेमाडपंत आणि होळी पौर्णिमेच्या दिवशी त्यांच्या घरी झालेले बाबांचे आगमन. श्री राम ||
    #1495

    Anjana Mahajan
    Participant
    ”Ek Vishwas asava purta karta harta Guru aisa.” This is this year 2012’s mantra Bapu gave to all of us. Even Suchitdada had told us ”ek tari ovi anubhavavi” from Saisatcharit and to keep giving Saisatcharit exams. Bapu told us ,who love Bapu, should believe firmly in this mantra .
    ”Aata karu sadgurusmaran ,preme vandu tayache charan ,jau kayavachamane sharan,buddhi sfurandata jo” ch-1 ovi 43.
    In Mangalacharan Hemadpant says” Om namo Sadgururaya charachya visaviya adhishthhan vishwa awaghiya asasi sadaya Tu ek ”-ch 1 ovi 45.
    As in Adhiveshan 2011 while giving the discourse Bapu had told Baba’s words ” Kuthe hi asa kahihi kara evdhe purna sadaiv smara ki tumchya ityanbhut krutichya khabra maj nirantara lagati” in front of Sadgurutatva destiny is a small thing and our Sadguru can take away our problems in one go .Bapu had told us that we should believe in our Sadguru as His Chandika Ma  has chosen Him . Those who do not believe in Sadguru their all work go wrong. So we should believe in Hemadpanta’s words
    -”Tumhich amhate sadguru ,Tumhich bhavnadi che taru, amhi bhakta tyantil utaru pail paru davije”
    ”Tan man dhan sarva bhave ,Sadgurupayi samarpave ,akhand aayushya venchave ,Guruseve laguni”
    Adhibhoot ani adhyatmik,tisre dukh te adhidevik ,taruni jati bhakta hota navik Sadguru,taru jata lokik sagara ,vishwas lage navdiyavar ,tohi taravaya bhavsagar nijguruvar thevava.”
    ”Jo majlagi ananya sharan vishwasyukta kari madbhajan,majhe chintan majhe smaran,tyanche udharan brid majhe.”
    ”jethe Sadguru karnadharu tenchi tanru pailparu ,neuni utaru lavil.”
    Our Sadguru is our God .Bapu told when he sees His children not doing bhakti ,He feels sad .Bapu also told that we can never oversmart our sadguru,as nothing is hidden from Him.He is Trikaldarshi,omniScient and omnipotent .Bapu does not want saints ,wise men,mahatmas fom us but the one who loves Him the most and tries to improve himself,the one who remembers Him and His help to him .We should learn to say ”Bapu’s wish” in everythig we do and we get .
    ”Je je majha sathi uchit te tu mala deshil khachit ,nahi takrar raghava” He is the doer .Our sadguru is our mother ,His anger is also for our benefit .So we should always be grateful to our Sadguru and His help given to us .Bapu said further that the one who prays to God with the feeling of gratefulness for Him ,then He keeps balance in all activites of his life.We have to say to Bapu” how much You love me Bapu ,whatever is happening in my lie is because of your wish and grace ,and keep saying Him ‘I love You Bapu ” then His love and grace will make us cross this ocean of life smoothly . Bapu had also told us to say ”Amcha Bapu halu halu amchyasathi sagra kahi neet karat ahe ” and ”Ek vishwas asava purta karta harta Guru aisa ”We have to be firm in His faith.” Nahi maj dusara jap nahi maj dusare tap,avloki ek sagun roop ,shuddha swaroop Sainche”.
    In Adhiveshan 2011 Samirdada had said to do Gurubhakti and follow the path of Hanumanta.We should do Guruseva ,this is only Gurubhajan .As in Saisatcharit Haemadpanta says
      ”Guru nam ani Guru sahavas Guru krupa ani Guru charan payas  ,Guru mantra ani gurugruha vaas ,mahtyas praptihi”.
    Sameerdada also emphasised on bhajan kirtan and Sadguru guna sankirtan to be learnt from Dasganu ,Nanasaheb Chandorkar,Hemadpant ,how they became excellent bhaktas .In Saisatcharit we see

     

    how due to gunasankirtan Ratanji Wadia ,Lala Lakhmichand  Cholkar came to Baba ,believing on Saibaba’s bhakta Dasganu, how Kakasaheb Dikshit told Nanasaheb Chandorkar to tell to Baba to cure the lameness of his mind ,and how Kakasaheb Dikshit becomes great devotee of Baba .Dikshit and Nana Chandorkar’s gunasankirtan brings Hemadpant to Baba and then Hemadpant becomes firm to Bab’s feet and gets Anugraha of writing ‘aporusheya grantha ”Saisatcharita’by Baba’s grace .

     

    We see in Saisatcharit those who were grateful to Baba lived happily as Meenavaini said in her abhang ” Je ale te taruni gele je na ale te tasech rahile,aniruddhacha jo jahala to sukhat urla duja dukhat rudala” .

     

    Sameerdada explained that showing our love to others ‘Uchchar’.expression of our feelings of our love for our Sadguru is Gunasankirtan .

     

    At every step of our life we should learn to be grateful to our Sadguru like Hanumanta

     

     ”So sab tav pratap Raghurainath na kauhu mori prabhutai”.

     

    Sameerdada told Sadguru’s  ‘Aanand daan ,we should share with  less priviledged also,this is the best ‘Daan’  ”Ek vishwas asava purta karta harta Guru aisa ”,as who believes Bapu as doer and destroyer  ‘this faith’,whoever has should increase more and more number of believers of this faith on Sadguru in society ,then only the world can be saved from the ill effect of Kalipurush  or else we will also have to face another Mahabharata .

     

    Bapu’s ,our Sadguru’s gunasankirtan is the true service .Now by Bapu’s grace we are seeing our Sadguru’s dream of Ramrajya is progressing towards a reality  as all Vanarsainiks are working towards this goal ,’Krupasindhu ,information through website ,audio-video experiences sharing on internet,Facebook,E-books on net ,Abhangas n gajars site ,Om Manasamarthyadata site,Bapu’s 13 points programmes,Granthas, new books releases,Strotras n uapasanas available to all on internet,Pratyaksha daily newspaper,Panchasheel exams on saisatcharit,Disaster management etc and the most important Sameerdada’s blog . All these are latest and positive tools for gunasankirtan of our Sadguru Bapu to tell all the Shraddhavaans  ”Ek Vishvas asava purta ,karta harta guru aisa”.

     

     Once we hold Bapu’s finger then He will take us on right path.As Bapu has said ”Me tula kadhich taknar nahi”. Firm faith on Bapu’s vachan ,  develop our bhakti and seva and spread his word to all to give everyone His ‘Aadhar’ should be goal of every vanarsainik.In Matruvatsalyavindanam  we all have seen In this kaliyug ,how Kali is ,what his wrong intentions are ,so it’s our duty to do gunasankirtan of our Sadguru our ultimate saviour Bapu and bring shraddhavans to Bapu’s protection to save this world from Kali’s bad impact.it‘s Bapu’s wish to pull devotees towards Him ,we have to just keep doing our part of doing gunasankirtan .Even in Sundarkand  we see by gunasankirtana of Hanumanta of Rama Bhaktirupini Sita also forgets her sorrowsand says to Hanuman ”Kahau tat asa mor pranama ,sab prakar prabhu purankama ,deendayal biridu sambhari harahu nath mam sankat bhari ”

     

    So we have to make this ovi from Saisatcharit firmly in our heart ”Ek vishwas asava purta karta harta Guru aisa”.As Bapu also told to the students of 10th and 12th in his pravachan in 2011 ,”Life is an exam but if you have  your Sadguru’s grace it becomes an everyday event ” ,this can only be done by our Sadguru Bapu .  ”Om Mana Samarthyadatya Shree Aniruddhay namaha”.  Shree Ram!

     

    #1496

    vivek pawar
    Member

    new year resolution

    हरि ओम

    “एक विश्वास असावा पुरता | कर्ता हर्ता गुरु ऐसा ||”

    परमपूज्य बापूंनी या नववर्षाच्या सुरवातीस आपल्या सर्व श्रध्दावानांसाठी हा निश्चय करावयास सांगितला. आपण नववर्षाचे म्हणून किती निश्चय करतो व ते कसोशीने पाळतो किती हा आपल्या चिंतनाचा विषय नाही. परंतू जेव्हा परमपूज्य बापू आम्हांस हे सांगत आहेत तेव्हा “आम्ही नेणू दूजा धर्म | आम्हा नाही लाज शरम | गुरुवचन पालन हेच वर्म | हाच आगम आम्हाते |” ह्या काकासाहेब दिक्षितांच्या भुमिकेत शिरण्याचा प्रामाणिक प्रयास हेच ह्या निश्चयामागील खरे बळ होय हयाची खात्रीच संपूर्ण साईसत चरितातून आम्ही अनुभवतो. परंतू त्यासाठी मात्र एकच गोष्ट नितांत आवशयक आहे ती म्हणजे

    “असावे निर्मळ श्रद्धाबळ | वरी प्रज्ञेचे बळ प्रबळ |

    सबुरीची जोड अढळ | परमार्थ सबळ तयाचा |”

    “निर्मळ श्रद्धाबळ” व “सबुरीची जोड” या दोनं पायांवरच आमचा विश्वाश “अढळ” राहू शकतो कारण मनात येणाऱ्या शंका-कुशंकांना, संकल्प-विकल्पांना, जीवनात येणाऱ्या नानाविध अडचणी व संकटांना पुरून उरणारा म्हणजेच या सर्वाना हार न जाता त्यांवर मात करणारा विश्वासच आम्हांस “कर्ता हर्ता गुरु ऐसा” याची प्रचिती देतो. कसोटीच्या क्षणी विश्वास ढळतो किंवा अशा क्षणी आम्ही कमी पडतो कारण परिस्थितीवश झाल्यामुळे किंवा त्याक्षणी मनाची चंचलता प्रबळ ठरल्याने आम्हाला विश्वास दृढ ठेवणे कठीण जाते परंतु हा विश्वास दृढ करणे म्हणजे “कर्ता हर्ता गुरु ऐसा” ह्यालाच आमच्या जीवनाचे सूत्र बनविणे त्यासाठी सदगुरू साईनाथ आम्हांस स्पष्टपणे सांगतात कि,

    “तुम्ही आपले कार्य करा | मनी यत्किंचितही न कचरा |

    विश्वास पूर्ण मद्वचनी धरा | निर्धार करा मनाचा |”

    मी माझ्या जीवनातील सर्व कर्मे करताना मग ती व्यावहारिक असो, प्रापंचिक असो किंवा अगदी पारमार्थिक असो त्या सर्वांमध्ये एकच समान सूत्र कार्यरत असते आणि ते सूत्र म्हणजे “सदगुरू” आणि म्हणूनच या प्रत्येक कृतीमधील माझी भूमिका म्हणजे

    “प्रयत्न करणे माझे काम | यशदाता मंगलधाम |

    अंती तोची देईल आराम | चिंतेचा उपशम होईल |”

    हीच असणे म्हणजे “एक विश्वास असावा पुरता | कर्ता हर्ता गुरु ऐसा ||”

    हा दृढ विश्वास मनात कायम करणे आणि त्या साठीच “त्याचा” शब्द प्रमाण हा विश्वास मनात दृढ करण्याचा निर्धार हेच माझे काम. हे कार्य करताना यत्किंचितही कचरू नका फक्त “विश्वास पूर्ण मद्वचनी धरा” हाच मनाचा निर्धार पक्का करा ही सदगुरू साईनाथांची इच्छा आमचे कल्याण साधणारे आहे. ह्याचा पूर्ण विश्वास म्हणजेच “साईसच्चरित” व त्यातील भक्तांच्या कथा.

     

    “श्री साईसच्चरिता सारखा अनमोल ठेवा आपल्या सर्व श्रद्धावानांसाठी उपलब्ध करून देणारे हेमाडपंत वयाची साठ वर्षे उलटल्या नंतरही इतके सुंदर सदगुरू गुणसंकीर्तानाचे कार्य करतात कारण त्यांचा सुस्पष्ट एकच विश्वास

    “समर्थ साईंची निजस्थिती | यतार्थ वर्णाया कोणा गती |

    स्वयेच भक्तार्थ कृपा करती | तरी ते वदविती स्वयेची |

    वाणीची जेथ नं चाले धाव | तेथे मी का बांधिली हाव |

    ऐसे बोलावायासी वाव | ठेविला न ठाव कवणाते |

    उचलली जेव्हा हाती लेखन | बाबांनी हरिले माझे मी पण |

    लिहिती आपली कथा आपण | ज्याचे भूषण त्याजला |”

     

    हा विश्वास म्हणजेच “कर्ता हर्ता गुरु ऐसा” ह्यांची हेमाडपंताना आलेली सुंदर प्रचिती.

    साईसच्चरिताच्या सातव्या अध्यायात आम्हाला भेटतो “एक भोळा भाविक” भक्त ज्याचे डोळे सुजून लाल झालेले रक्तबंबाळ बुबुळे घेवून बाबांकडे येतो  आणि बाबा चक्क बिब्बे ठेचून त्याचे गोळे त्या भक्ताच्या डोळ्यात घालतात .डोळयासारखा नाजूक अवयव व बिब्यासारखा जहाल पदार्थ किंबहुना पूर्णपणे विपरीत असा “बाबांचा उपाय “ परंतु कोणताही विकल्प वा भितीशिवाय “भोळा भाविक” भक्त हा उपचार करवून घेतो कारण “कर्ता हर्ता गुरु ऐसा” हा त्याचा भोळा भाव अश्या अवघड प्रसंगालाही पुरून उरला आणि म्हणूनच त्याला “निर्मळ डोळे’ पुन्हा प्राप्त झाले.

    “जोगाई जाखाई मरीआई | शनि शंकर अंबाबाई |

    मारुती खंडोबा म्हाळसाई | ठायी ठायी शिरडीत|

    परि अवघड प्रसंग येता | कामी पडेना एकही ग्रामस्था |

    तयांचा तो चालता बोलता धावता | संकटी पावता एक साई |”

    हा सकल शिर्डीवासीयांचा विश्वासच प्रचंड वादळी पावसाचा सामना करताना कामी आला आणि त्यातून त्यांनी आश्रय घेतला तो समर्थ साईनाथांच्या ‘द्वारकामाईचा’ .व त्यातूनच आम्हा सर्व श्रद्धावानांना ते स्पष्टपणे शिकवितात कि “माझ्यावरील संकटांपेक्षा माझा देव मोठा आहे” मग अशी अनेक वादळे येतील आणि जातील कारण त्यांना पुरून उरणारा एकच विश्वास म्हणजे “कर्ता हर्ता गुरु ऐसा”.

    “उत्तरी कळविती एकाच उपाय | साईबाबांचे धरावे पाय |

    हाची केवळ तरणोपाय | बाप माय तो एक |”

    या नानासाहेब चांदोरकरां सारख्या खऱ्या आप्ताचा सल्ला शिरोधार्य मानून बाबांच्या चरणी धावून येणारा व “केवळ बाबांचा शब्द प्रमाण | तेची औषध रामबाण |” या सच्च्या विश्वासाने भीमाबाईच्या घरी निशंक पणे राहणारा भिमाजी पाटील दुस्सह्य प्राणांतिक व्यथेतूनही तरला अगदी राहण्याची जागा ओली विकाल्पास्पद असली तरीही कारण नानासाहेब चांदोरकर या श्रद्धावान आप्ताचा सल्ला प्रमाण मानून“साईनाथांचा” आपल्या जीवनाचा तारणहार म्हणून त्यांनी बाबांचा केलेला मन:पूर्वक स्वीकार म्हणजेच “कर्ता हर्ता गुरु ऐसा” हा पूर्ण विश्वास हिवतापाने त्रस्त बाळा शिंपी मोठा भाविक भक्त आणि म्हणूनच

    “परि औषध तो संतांचा शब्द | देतील तो जो मानी प्रमाण |

    तया न अगद आणिक | याचे उत्तम उदाहरण |

    कारण बाबांचा शब्द |”

    हेच या प्रमाण नुसार दहीभाताचे कवळ काळ्या कुत्र्यास लक्ष्मी आईच्या देवळासमोर जाऊन घालतो व हिवताप मुक्त होतो तो याच विश्वासातून “कर्ता हर्ता गुरु ऐसा”. हा विश्वास हेच खरे औषध जे आपल्याला सर…

    #1497
    importance of namaskar
    एक विश्वास असावा पुरता कर्ता हर्ता गुरु ऐसा
    लहानपणापासूनच आपले आई आणि वडील सकाळी उठल्या बरोबर आपल्याला देवाला नमस्कार करायला सांगतात.पण हा नमस्कार का करायचा,हा नक्की कोणापर्यंत  पोचतो हे लहान वयात आपल्याला आणि अर्थातच सर्व देवांच भक्ती करणाऱ्या आपल्या आई-वडिलांना हि बहुदा माहित नसतच.साइसत्चरित्र वाचून आत्ता कुठे आपण हे समजून घेऊ शकत आहोत कि या सद्गुरू तत्वापुढे कोणीच मोठ व श्रेष्ठ नाही.मातृवात्साल्याविन्दानाम या ग्रंथात पण असच उल्लेख आहे.आपण ज्यांना देव म्हणून देव्हाऱ्यात ठेवतो व नित्य पूजा कतो ते सर्व शिवात्मे आहेत आणि त्यांना परमात्म्याने त्यांच्या कार्याची दिशा व मर्यादा घालून दिल्या आहेत म्हणूनच साई सत्चारीत्रातील ओवी मनोमन पटते.
    “इतर देव ते सारे माईक | गुरूची शाश्वत देव एक | चरणी ठेवीत विश्वास देख | रेखेवर मेख मारी  तो ||”
    पण हा विश्वास निर्माण होण्यासाठी भक्ती आणि भक्तीच आवश्यक आहे.पूर्ण प्रेमाने त्या परमात्म्याचे केलेले स्मरणाच आपल्या मदतीला येते.अशी भक्ती करण्यासाठी आपल्या कडे कोणतीही चातुर्यता,साधन संपन्नता
    लागत नसून फक्त प्रेम पूर्वक विश्वास आवश्यक असतो .कोणत्याही संकटा पेक्षा माझा बापू मोठा हे तत्व संकटातून बाहेर पडल्यावर तर कळताच पण त्यातून पार पडत असताना हि माझा सद्गुरू माझ्या बरोबर आहे या विश्वासाने मनात कोणतीच भीती राहत नाही.माझ्या संकटाशी लढायला मला तो कधीच  एकटा सोडत नाही.उलट तो माझा कवच बनतो,तोच युद्ध करतो,संकटातून बाहेर पडल्यावर कवतूक हि करतो.माझा मायबाप बापू माझ्या बरोबर आहे या एकाच विश्वासाने मनाला सामर्थ्य येते.किती तरी आपल्या ताकदीच्या बाहेरची कामे आपण सहज करू शकतो.त्यात यशस्वी होतो पण त्या यशामागे खरे कर्तृत्व   माझ्या सद्गुरूंचे असते.श्रीमाद्पुरुशार्थ ग्रंथराज असेच सांगतो कि हा परमात्मा मला हि ताकद पुरवत असतो म्हणून कोणत्याही कार्याच्या सुरवातीला,कार्य चालू असताना,व कार्य संपल्यावर ते सर्व फक्त “त्याच्या” चाराणापाशीच  मला समर्पित करायचे आहे.
    नाहं कर्ता हरी कर्ता ,हरी कर्ता हि केवलं,ओम हरी ओम तत्सत.
    हरी ओम.
    वृंदा केदार टाकळकर
    पुणे
Viewing 15 posts - 1 through 15 (of 37 total)

You must be logged in to reply to this topic.

Comments are closed, but trackbacks and pingbacks are open.