साई-द गाइडिंग स्पिरिट – हेमाडपंत-२

Forums Sai – The Guiding Spirit साई-द गाइडिंग स्पिरिट – हेमाडपंत-२

This topic contains 84 replies, has 21 voices, and was last updated by  Samirsinh Dattopadhye 4 years ago.

Viewing 15 posts - 16 through 30 (of 84 total)
  • Author
    Posts
  • #7444

    Suneeta Karande
    Participant

    Sai the guiding spirit-Hemadpant’s transformation

    हरि ओम. दादा हेमाडपंताच्या जीवनात सदगुरु श्रीसाईनाथांना भेटल्यानंतर जो आमूलाग्र बदल घडला त्याच्या अभ्यासाने ह्या फोरमची सुरुवात करणे ह्यापरती दुसरी APT सुरुवात असूच शकत नाही. विशेषत: परम पूज्य बापूंनी मागच्याच गुरुवारी दिनांक ३०-०१-२०१४ ला प्रवचनात ह्याविषयी खूपच उद्बोधक मार्गदर्शन केले. बापूंनी जी सर्वसामान्यत: माणसाच्या हातून चूक घडते ती कोणती आणि ती कशी टाळायची असते ह्याबाबत जे सांगितले त्यावरुन हेमाडपंताच्या बाबतीत काही गोष्टी लक्षात येतात –
    (१) स्वता:ची आणि सदगुरुची (देवाची )चुकीची परीक्षा घेणे – काकासाहेब दिक्षित हेमाडपंतांना भेटतात, साईबाबांचा महिमा सांगतात व त्यांना साईनाथांकडे येण्याचा आग्रह करतात आणि हेमाडपंत शिरडीस जाण्याचे निश्‍चित करतात. परंतु हेमाडपंताच्या मित्राचा मुलगा अचानक निवर्तल्याने हेमाडपंताच्या मनात गुरुची आवश्यकता काय ह्यावरच शंका ,तर्क-कुतर्कांचा खेळ चालू होतो आणि येथेच हेमाडपंत स्वत:च स्वता:ची आणि सदगुरुची (देवाची )चुकीची परीक्षा घेणे ह्या चुकीच्या वळणावर पाऊल ठेवतात.
    बापू म्हणतात अर्ध्या तयारीने परीक्षेला जाणं म्हणजे स्वत:ची चुकीची परीक्षा घेणं, स्वत:च्या क्षमतेला त्रास देणं. आम्ही नेहमी आमच्या स्वत:च्या चुकीच्या परीक्षा घेत असतो. कारण आमचा कशावरच विश्वास नसतो. आमचा सगळ्यावर तात्पुरता विश्वास असतो. हेमाडपंतानी काका दिक्षित ह्या आपल्या मित्राने साईबाबांविषयी सांगितलेली गोष्ट ऐकली आणि तात्पुरता विश्वास ठेवला. पण मनात आलेल्या विकल्पामुळे काकांच्या बोलण्यावर आणि पर्यायाने साईबाबांवर विश्वास ठेवला नाही. परंतु सदगुरु साईनाथ हा लाभेवीण प्रेम करणारा अकारण कारुण्याचा महासागर हेमाडपंत ह्या चिडीला पायाला दोर बांधून खेचू ईच्छित होता आणि म्हणूनच साईनाथ त्यांना नियमाच्या प्रांतात जाऊ न देता पुन्हा नानासाहेब चांदोरकरांना धाडतात.
    बापू म्हणतात मनापासून त्याच्यावर प्रेम करत असाल तर तुम्ही इच्छेच्या प्रांतात येता. तो तुमच्यासाठी पार्शलिटी करतो. हे स्वत:चा शोध घेतल्याशिवाय जमणार नाही.
    (२) स्वत:चा शोध घेणे – हेमाडपंताना नानांनी शिरडीला जाण्याचा उशीर का करता असे स्पष्ट्च विचारतात , कोठेही आडपडदा न ठेवतां केव्हां निघणार साईदर्शना | किमर्थ आळस शिरडीगमना | दीर्घसूत्रता कां प्रस्थाना | निश्चिती मनां का नाहीं | (संदर्भ – अध्याय २ – ओवी ११९) . आपण पाहतो की माणसाला स्वता:च्या मनाचाच थांगपत्ता लागणे किती दुष्वार असते आणि येथे नाना ठामपणे हेमाड्पंताना त्यांच्याच मनाची स्थिती सांगून मित्रत्वाचा अधिकारही गाजवतात हा ठामपणा येतो तो केवळ साईंवरच्या ठाम विश्वासातूनच कारण येथे कार्य करतो तो ” बुध्दीस्फुरणदाता साई आणि नानांचा त्यांच्या साईवरील पर्यायाने स्वत:वरील विश्वास.
    आता हेमाडपंत येथे स्वत:चा शोध घेतात म्हणजे नानांची आतुरता पाहून स्वत:च्या मनाची उडालेली खळबळ, चंचलता पूर्णपणे मान्य करतात आणि प्रांजळपणे कबूलही करतात आणि मग अर्थातच साईमाउली आपल्या चुकलेल्या बाळाला नानांकरवी बोध घडविते कारण “तुम्ही कोणी ही कुठेही असा काहीही करा एवढे नित्य स्मरा तुमच्या कृतीच्या निरंतरा खबरा मज लागती ” हे तर त्या अंतर्यामी साईनाथाचे बोलच आहेत.
    अर्थातच पुढील लीला “तो” लीलाधारी घडवून आणतोच आणि हेमाडपंताचे १ पाऊल “त्या”च्या दिशेने उचलेले जाते…म्हणजेच सद्गुरुमाऊली कशाप्रकारे घटना घडवून आणू शकते, ह्याचं हे मूर्तिमंत उदाहरण आपल्याला पहायला मिळते. आपल्याला पूर्ण प्रयत्न करायचे असतात यश किती द्यायचं हे त्याचं काम आहे. प्रयत्न करणे माझे काम । यशदाता मंगलधाम ॥
    जेव्हा हेमाडपंताच्या आयुष्यात ‍गरज + मी = दुर्बलता, दुर्बळ + मी = फालतू, फालतू + मी = अपयशी, अपयशी + मी = नैराश्य हा वृत्रासुराचा अल्गोरिदम काम करत होता फक्त अपयश हाती आले , नैराश्य, विफलता मनात घुसली पण ज्या क्षणी नानांमार्फत मिळालेल्या “त्या साईंवरच्या” विश्वासाचे पाठबळ मिळाले आणि विश्वासू मी + गरज = सामर्थ्य आणि सामर्थ्य कसं तर सतत वाढत जाणारं ह्या अनिरुद्ध अग्लोरिदम आला सर्व काही सुफल झाले आणि मग घडते ती अविस्मरणीय जीवनाचा कायापालट करणारी “धूळभेट” म्हणजेच – “आले हे ह्रुदय चौफाळूनियां त्यावरी बसवू सदगुरुची पाऊले” हीच ती साईनाथांची अगाध लीला!!!
    हरी ओम.
    अम्बज्ञ !!!

    #7445

    ketaki. Kulkarni
    Participant

    Sai the guiding spirit-Hemadpant maintaining friendship

    Nanasaheb chandorkar and kaka dikshit were good friends of Hemadpant. We see that initially Hemadpant refuses to visit shirdi.But still Kaka Dikshit and Nana Chandorkar try to convince Hemadpant to come and take darshan of Sai.

    Here the thing that can be learned is to maintain friendship. They didn’t think that if he is not interested then why should we go and tell him every time.

    This was the reason why these bhaktas like Dikshit, Nana, Shyama were the uttam bhaktas of Baba. Had we been there at their place then i don’t think we would have ever tried to convince a person so many times.

    Again today, our Dad teaches us who and how a real friend is!

    We all know how our Dad receives even his old friends and behaves in a friendly way.

    And this is what He expects from his children too.

    We are really ambadnya to u Dad. Its only because of you that we have come across this holy grantha and only because of you we are learning new things through this grantha, through panchsheel exams. Literally, Panchsheel exams in a way have become like an addiction. Each and every time we read the adhyays we learn new things from it. When we appear for the Panchasheel exams it seems as if we have entered a magical world. New things, new experiences, a new life each time.

    Dad,always keep us in this magical world of yours where there are no sorrows, there is only ocean of love… pure and true love.

    Ambadnya and love you my Dad forever.

    All is well my Dad all is well 

    Ketakiveera kulkarni

    #7448

    Sai the guiding spirit – qualities of Hemadpant

    हरि ॐ

    हेमाडपंत….
    एक हुशार,बुद्धीमान आणि प्रेमळ साईभक्त..
    त्यांच्या ह्याच qualities ओळखून बाबांनी त्यांचीच ग्रंथ लेखनासाठी निवड केली.

    हेमाडपंत जेव्हा शिरडीत आले तेव्हा वाडयावर त्यांचा भाटयांबरोबर वाद सुरू  झाला..
    मुख्य मुद्दा हा होता की…
    “गुरू  कशाला  हवा,”?
    कारण त्यांच्या मित्राच्या अनुभवावरून  त्यांना वाटत होते की गुरू  जर  आपल्या  अडचणीला कामी येत नाही तर काय गरज आहे गुरूची…
    वाडा आणि मशीदीत तसं खूप अंतर असूनही हेमाडपंत जेव्हा दर्शनाला जातात तेव्हा बाबा हा विषय काढून हेमाडपंतांना खूण पटवून देतात..

    सातासमुद्रा पलीकडेही  घडत असलेल्या गोष्टी बाबांना कळतच असतात…. अगदी up to date!!
    बाबा सर्वज्ञ होते….

    बाबांविषयी त्यांच्या मनात “विकल्प” होता. तो बाबांनी सहजासहजी नाहीसा केला.

    मीनाई म्हणतात ना…
    “सर्वसाक्षी  आहे बापू तो काय जाणेना ”
    खरचं हा साई अनिरूद्ध काय जाणत नाही.. अगदी जेव्हाचं तेव्हा जाणत असूनही त्यातलं वाईटाकडे पाहतही नाही.. फक्त चांगल्या गोष्टींनाच वाव देतो.

    “वैनी म्हणे बापूराया उचल तुझा सटका..
    मज मार तोडूनी टाक दुर्गुनाचा भोपळा”..

    हेमाडपंतांच्या मनातील दुर्गुनाचा भोपळा म्हणजे साईदर्शनात आलेला विकल्प…
    तो फक्त साईच फोडू शकतो.
    देवाच्या काठीला आवाज येत नाही पण “त्याला” जे अपेक्षित असतं ते “तो” करूनचं  घेतो..

    ११ व्या अध्यायात आपण पाहीलचं आहे, कसा बाबांनी हाजीच्या अहंकाराचा भोपळा फोडला.. आणि मगचं दर्शनासाठी मशीदीत येवू दिले..

    आपल्या आयुष्या गुरू का हवा?
    खरचं सोपं उत्तर आहे…
    १) संरक्षण कवच म्हणून
    २) योग्य मार्ग दाखवण्यासाठी
    ३) आयुष्या अधिकाधिक सुखी, सुंदर करण्यासाठी
    ४) चुकलो तर दम देण्यासाठी
    ५) धडपडण्या आधीच भक्कम आधार देण्यासाठी
    ६) दुःखात मायेने जवळ घेण्यासाठी
    ७) आनंदात कौतुक करण्यासाठी
    ही list कधीच न संपणारी आहे.

    हेमाडपंतानी बाबांना प्लेगच्या साथीवर उपाय म्हणून दळणं दळताना पाहून म्हचले की “दळणं (प्रारब्ध) दळणारा हा वेगळाच संत ”
    प्रत्येकवेळी परमात्म्याचा PLAN वेगळा आणि अवर्णनीयचं असतो. १०८%.
    आपल्या बाळांसाठी हा परमात्मा अगदी आधीपासूनचं कष्टत आला आहे, राबत आला आहे.. मात्र कधीच कंटाळला नाही..
    १) राम जन्मात पुढील युगात रावणाचा त्रास आपल्या भक्तांना होऊ नये म्हणून १४ वर्षे वनवास आणि तोही पत्नी विरहात..
    २) विठ्ठल रूपात  जनाबाईंना  घरकामात मदत, गोरा कुंभाराला मदत..

    “विठ्ठला तू वेडा कुंभार…”

    हा बापू फक्त प्रेमाचाच भुकेला आहे.. जणू त्याचा आत्माच प्रेमाने बनला आहे.

    “प्रेम हाच आत्मा अनिरूद्धाचा… ”
    आपण कितीही चुकलो तरी आपल्या मनात बापूंसाठी प्रेम असेल तर हा आपला बाप आपल्याला जवळ घेतोच..

    खरचं बापू आपल्याबरोबर आहेत म्हणून आपणं खूप सुखी आणि extra lucky आहोत…

    “जे आले ते तरूनी  गेले.. जे न  आले ते तसेच राहीले..
    अनिरूद्धाचा झाला तो उरला, दुजा दुःखातचि रूतला… ”

    अंबज्ञ….
    I love u my Dad…

    Pranilsinh Takale
    Telugu center Dadar…्

    #7450

    Harsh Pawar
    Participant

    Sai the guiding spirit-Aniruddha Dhun

    Wonderful posts from one and all…everyone bringing in their unique personalities in their posts…we are getting so many different view points here …
    I have always thought of Shri Saisatcharit as not a collection of several Chapters or Adhyays but a collection of some beautiful Poems. …entire Saisatcharit is so poetic in nature…Hemadpant has chosen every word so carefully …the rhyme is so well maintained…
    A few months back , inspired by Saisatcharitra discussion going on Samirdada’s Blog, we had started similar discussion on our Whatsapp Group ” Aniruddha Dhun” …at that time with the grace n blessings of Sai-Aniruddha mauli I had written something which I would like to share with all of you here today :

    झाले नामकरण जेव्हा ‘ हेमाडपंत ‘,
    दाभोळकर झाले ख-याने जिवंत
    भेटला जेव्हा त्यांना हा साई कृपावंत,
    झाला मग त्यांच्या अहंकाराचा अंत !

    ठेवले दuतर उचलली लेखणी,
    नरमला स्वभाव मृदू झाली वाणी
    हेमाडपंत चालले होते हो अनवाणी,
    लाभले वाटेत साई नदीचे गोड पाणी !

    नजर भेटता बाबांशी थेट,
    घडली “सुवर्ण” धूळ भेट
    काटक झाला जीवनाचा देठ,
    बहरून उठला मग मनाचा बेट !

    अनिरुद्ध यज्ञी अर्पूया आहुती,
    ‘मीपणा’ मनाचा आणि ‘अहंवृत्ती’
    लावू माथी सदैव साई विभूती
    तीच करेल हो भाग्याची दुरुस्ती !!!

    श्री राम ,
    मी अंबज्ञ आहे ,
    ~ Harshsinh Pawar (Dindoshi Upasana Center)

    #7462

    suyashgavad
    Member

    हरी ओम दादा ,
    खूप खूप अम्बज्ञ कि तुम्ही ही सुवर्णसंधी आम्हाला दिली .

    हेमाडपंत असे वयिकितिमतव हुशार ,हजरजवाबी ,आपली मते स्पष्टपणे मांडणारे .
    हेमाडपंताना त्यांच्या मित्राच्या मुलाच्या अनुभवावरून वाईट अनुभव आलेला असतो . त्यांचे असे म्हणणे असते कि गुरु असताना वाईट काही होऊ शकत नाही . मग असे का घडले ?पण काकासाहेब दिक्षित व नानासाहेब चांदोरकर ह्यांच्या मुळे ते शिर्डीला येतात . ते जेव्हा शिर्डीत येतात तेव्हा त्यांच्या मनात काहूर माजलेल असते कि जीवनात गुरु हवा कि नको आणि गुरु असेल तर वाईट गोष्टी का घडतात . ह्या त्यांच्या मनातील कुतर्क बाबांनी ओळखलेले असतात . आणि हेमाडपंत नानासाहेब चांदोरकर च्या सांगण्यावरून हेमाडपंत शिर्डीला जायला निघतात . वांद्रे स्टेशन वरून दादरला जायला निघतात त्यांच्या कडचे समान पाहून एक मुसलमान गृहस्थ विचारतात कोठे गमन ? हेमाडपंत सांगतात दादर स्टेशनवरून मनमाडची ट्रेन गाठणार .तर ते गृहस्थ सांगतात कि ते मैल दादरला थांबत नाही तुम्ही बोरीबंदर गाठा . म्हणजेच हा बाबांचा प्लान असतो . आपण त्या गुरूला भेत्ण्य्साठी एक पाउल टाकले कि तो ९९ पाउले चालत येतो. दुसऱ्या दिवशी ते शिर्डीला पोहचतात आणि त्यांच्या मनात उठ्कांता दाटून आली कि कधी एकदा बाबांना बघीन आणि त्यांच्या चरणावर मस्तक ठेवीन . मशिदीतून नूलकर आले आणि म्हणाले लगेच दर्शन घ्या आणि धूलभेतीला चल . ते त्या धुळीतच लोटांगण घेतात . काय सुंदर गोष्ट आहे . आपण हि बापू दुसर्या प्रवचनननतर बापू गेल्यावर आपण हि हा चरण धुळीचा आनंद अनुभवतो. ह्याच्या सारखी सुंदर गोष्ट ह्या जगात नाही .भात्यांशी हेमाडपंत वाद घालत असतात कि गुरु कश्याला हवा आहे . आपली स्वंतंत्र सोडून पारतंत्र्या का जायचे . पण खरे सांगू आपली शेंडी त्याच्या हातात दिली ना कि किती बरे वाटते . काही झाले तरी तो बापू आपला बाप आहे.बाबा दिक्षितन विचारतात की वाड्यात काय चालेले होते ?कशाचा वाद होता आणि का भांडत होता?
    बाबा सर्व जाणत होते कारण ते सर्वद्न्य होते . वाड्यापासून मशीद बरीच लांब होती तरी बाबांना हे कसे समजले . बाबा त्यांना हेमाडपंत हे नाव देतात . प्रौढ प्रताप महादेव राजाचा हेमाद्री नावाचा मंत्री होता . मीपणा समर्पिता पायांवर । सौख लाधेल अपरामापर । सकळ सुखाचा संसार । अहंकार गेलिया ।। ओवी ६४… आपण आपला अहंकार ego त्याच्या चरणावर समर्पित करता आला पाहिजे . हेमद्पन्तनि हा अहंकार जेव्हा साई चरणी समर्पित केला तेव्हाच बाबा त्यांना saicharitra लिहिनचि अनुमती देतात . आपला अहं म्हणजे अ + हं = अ – अनिरुद्ध + हं – हनुमंत (महाप्राण)।ह आपला अहं असला पाहिजे .
    जेव्हा हेमाडपंत सांगतात कि बाबा मला तुमचे चरित्र लिहायचे आहे .तेव्हा बाबा म्हणतात मी तो केवळ भिकारी । फिरतो भिक्षसी दारोदारी ।ओलीकोरडी भाजी भाकरी । खाउनी गुजरी काल मी ।। ६८।। त्या माझी कथा कशाला । कारण होईल उपहासाला । बाबा हेमाद्पंताना असे सांगतात पण हेमाडपंत बाबांची अनुमती घेऊन साई चरित्र लिहितत. साई चरित्र म्हणजे हेमद्पन्तनि बाबांचे केले गुणसंकीर्तन . आणि बापूनी हि संधी आम्हाला परत दिली आहे कि त्यांनी साई चरित्रावर पंचशील परीक्षा घेऊन . अम्बज्ञ बापू .

    i love you my dad …
    मी अम्बज्ञ आहे .

    सुयश गावड
    तेलुगु उपासना केंद्र दादर

    #7465

    Sai the guiding spirit-Hemadpant

    हरी ओम दादा,

    साई-द गाइडिंग स्पिरिट या फोरमची सुरुवात केल्याबद्दल खूप खूप श्रीराम

    श्री साई सच्चरित्र रचनाकार हेमाडपंत यांच्याबद्दलची माहिती सर्वात आधी जाणून घेणे खरचं खूप महत्वाचे होते.
    गुरु काय करिती कर्मासी म्हणजेच प्रारब्धकर्मप्राबल्यता ही मानवाच्या जीवनात त्याच्या गुरूच्या सानिध्यात जाण्याच्या मध्ये येत असते. येथे मानवाचा अहंभाव कारणीभूत ठरतो.

    हेमाडपंतांना दोन व्यक्तींनी साईनाथांकडे येण्याचा आग्रह केला म्हणजेच त्यांना दोन वेळा गुरूकडे जाण्याच्या संधी प्राप्त झाल्या.

    गुरु स्वतः त्याच्या बालकाला जवळ बोलावत असतो. परंतु आपण आपल्याच कर्माने या संधी दवडत असतो. तरी गुरु आपल्या बालकावर न रागावता, न दूर ढकलता ” तो” त्याच्या बालकाला त्याच्याजवळ बोलावण्याचे अनेक मार्ग तयार करत असतो.

    गुरुपासून आपण कसे लांब पळत असतो याचे उत्तम उदाहरण स्वतःद्वारे दिले आहे

    आपल्या आयुष्यात पण अशा अनेक संधी “तो” तयार करतो त्याच्या जवळ जाण्यासाठी. पण आपण जे होत आहे ते “त्याच्या” इच्छेनेच असे न समजता , न मानता, आपल्या सोबत जे काही होत आहे त्यात गुरु करणार ? हे माझ्या कर्माचे भोग आहेत. आणि मला कोणत्याही गुरूची गरज नाही असे म्हणत बसतो .

    पण “तो” अशा संधी, परस्थिती निर्माण करतो कि आपण अपोआपच निश्चांक मनाने त्याच्या जवळ जातो . आपल्यासाठी काय योग्य अयोग्य, कधी की द्यायचे आणि घ्यायचे हे जाणणारा माझा “तो” सर्वसमर्थ आहे.

    यावरून सुंदर अभंग पंक्ती आठवतात

    झोपलो होतो ढोंग करुनी
    बहिराही झालो होतो बोळे घालूनी
    कवाडे बंद होती चारी बाजूनी
    तरी कसा बापू माझा येतची राहिला
    बापूला माझ्या प्रेमाची तहान
    बापूला माझ्या भक्तीचीच भूक

    खरचं या ओळींचा अनुभव आपण सगळेच बर्याच वेळा घेत असतो . सहज, सरळ , सोपं असतानाही आपण आपल्याच कर्माने ते अवघड करून घेतो.

    आपण जरी कान बंद करून बसलो कि गुरुबद्दल काहीच ऐकायचे नाही तरी “त्याचे” गुणसंकीर्तन कानी पडणार नाही असे कधीच होत नाही.

    झोपलेल्याला जाग करता येत पण झोपेच सोंग घेतलेल्याला जाग करता येत नाही. असचं आपले होत असते. गुरु कडे जाण्याच्या अनेक सुसंधी आपण डावलत असतो. त्यापासून दूर जाण्याचा निष्फळ प्रयत्न करतात असतो. पण आपल्यावर निरंतर प्रेम करणारी मोठी आई आणि तिचा पुत्र आपल्या या अज्ञान , अविश्वास रुपी झोप मोडतोच. ते हि आपल्या भल्यासाठी .

    जेव्हा आपण त्याच्या कुशीत जातो तेव्हा होणारा आनंद , समाधान , शाश्वती याची जाणीव देखील तोच करून देतो. आपण किती अनमोल संधी दवडल्या गुरुकडे येण्यासाठी याची जाणीवच आपल्याला अधिकाधिक गुरु जवळ घेऊन जाते .

    अंबज्ञ

    मामा , तुमच्या पुढील पोस्टची आम्ही सर्व अनिरुद्ध धून मेम्बेर्स अतुरेतेने वाट पहात आहोत

    i love u my dad

    all is well when you are there for us Ambadnya

    Shraddhaveera Dalvi.

    #7466

    ketaki. Kulkarni
    Participant

    Sai the guiding spirit-Hemadpant, a great devotee

    हरि ओम

    हेमाडपंतांचा प्रवास बघितला तर लक्षात येत कि आधी ते बाबांकडे जायच्या संपूर्ण विरोधात होते, पण ज्या वेळी त्यांनी बाबांना बघितला त्यांनी बाबांची धुळ भेट घेतली. त्या नंतर सुद्धा थोड फार वादावादी होते, पण ज्या वेळी त्यांना बाबा कोण हे लक्षात येते त्या वेळी ते त्यांच्या संपूर्णपणे शरण जातात. कुठल्याही प्रकारची आडकाठी न ठेवता ते बाबांनाच आपला सर्वस्व मानतात.

    त्यानंतर एकदाही कधी त्यांच्या डोक्या मध्ये कुतर्क निर्माण झाला नाही. त्यांचा त्यांच्या बाबांवर विश्वास एवढा दृढ झालेला कि आपण बघतो कि जेव्हा होळी पौर्णिमेच्या वेळी बाबा त्यांच्या स्वप्नात येउन सांगून जातात कि मी घरी जेवायला येईल, तेव्हा त्यांचा त्या शब्दांवर संपूर्ण विश्वास असतो व ते जेवणासाठी थांबून राहतात. आणि बाबा छबी रूपाने त्यांच्या घरी येतात, आणि ते सुद्धा कायमचे.

    हा असा विश्वास आपण आपल्या गुरु माउली वर कधी ठेवतो का! जरा काही मना विरुद्ध घडल कि लगेच आपल चंचल मन सैरभैर होऊन इकडे तिकडे धावायला लागत. आणि मग आपले बापू सांगतात त्याप्रमाणे दहा ठिकाणी डोकं ठेवायला लागतो . पण आपल्याला तेव्हा हे समजत नसत कि ह्यामधून मिळणार सुख हे शाश्वत नाहि. आणि मग त्याच दलदली मध्ये आपण खोलवर रुतत जातो.

    आणि ह्यासाठीच आपल्याला गरज असते ती हेमाडपन्तांप्रमाणे आपल्या गुरुमाउली प्रती संपूर्ण शराण्य!

    काही हि होवो हा विश्वास पाहिजे कि त्यामध्ये मझा गुरूची इच्छा आहे, आणि त्याच बरोबर गुरूने केलेली आज्ञा पाळणे, ते सांगतात तस वागायचा प्रयास करणे.
    प्रत्येक गोष्ट करताना “माझा बापू माझाकडे बघतोच आहे, त्याला कळत नाही अस ह्या जगात काहीच नाही” हा विश्वास दृढ करत जायला पाहिजे.
    माझी नंदाई, मोठी आई, माझी प्रेमळ अनसूया आई हि सतत माझ्या सोबत आहेच अगदी प्रत्येक क्षणाला आणि तीचा प्रेम सतत माझ्यावर ओसंडून वाहतच आहे हि खात्री असणे,
    हा सतत येणारा प्रेमाचा प्रवाह कधीही थांबू नये ह्यासाठी प्रयास आपल्यालाच करायला पाहिजे, कारण बापू म्हणतात तस श्वास हा आपल्यालाच घ्यावा लागतो, भूक लागली कि अन्न हे आपल्यालाच खाव लागत.…

    शेवटी एकच गोष्ट महत्वाचि…

    बापू पायी ठेऊ एकविध भाव
    नको धावाधाव अन्य कुठे

    नको येरझार्या बहु मुर्तिपाशि
    अनिरुद्ध एकची भार वाही

    बापू माझ तुझ्यावरच प्रेम कायम वाढतच ने आणि तुझा वरचा विश्वास कधीही डगमगू नको देउस हीच तुझ्या चरणी प्रार्थना…

    अम्बज्ञ
    I love you my Dad forever.

    Ketakiveera Kulkarni
    Dombivli East Upasna Center

    #7467

    suntoshbkale
    Member

    Sai the guiding spirit-Saisatcharit

    Hari Om,

    At the onset, I’m Ambadnya dada for providing such platform for
    discussion on Shri Sat Sai Charitra.

    As stated ” Sharan Maj Aala Aani Waya Gela Dakhwa Dakhwa Aaisa Koni”
    when Hemandpant has surrendered to Baba, Baba has taken care of him
    and throgh him presented us this the best Shir Sat Sai Charitra- ” Aporushya Granth”.

    Like above, every line/owi in all 52 chapters is a learning point for all of us.
    And, by Bapu’s grace, due to Panchasheel Exam, day and day we’re getting updated due
    to effective discussion/implementation of learning points. If we follow this,
    we’re sure to be on devyaan path under the supreme guidance of divine power of our beloved Bapu.

    We’re Ambadnya for all other our other sinhs and veeras useful, valuable and very informative thoughts.

    Truly hope to receive further remarkable inputs.

    Shri ram

    Ulkaveera & Suntoshsinh(Aniruddha Upasana Center, Muscat)

    #7468

    suntoshbkale
    Member

    Sai the guiding spirit-Shri Saisatcharit

    Hari Om,

    At the onset, I’m Ambadnya dada for providing such platform for
    discussion on Shri Saisatcharitra.

    As stated ” Sharan Maj Aala Aani Waya Gela Dakhwa Dakhwa Aaisa Koni”
    when Hemandpant has surrendered to Baba, Baba has taken care of him
    and throgh him presented us this the best Shir Sat Sai Charitra- ” Aporushya Granth”.

    Like above, every line/owi in all 52 chapters is a learning point for all of us.
    And, by Bapu’s grace, due to Panchasheel Exam, day and day we’re getting updated due
    to effective discussion/implementation of learning points. If we follow this,
    we’re sure to be on devyaan path under the supreme guidance of divine power of our beloved Bapu.

    We’re Ambadnya for all other our other sinhs and veeras useful, valuable and very informative thoughts.

    Truly hope to receive further remarkable inputs.

    Shri ram

    Ulkaveera & Suntoshsinh(Aniruddha Upasana Center, Muscat)

    [/quote]

    #7469

    Suneeta Karande
    Participant

    Sai the guiding spirit- Durga Algorithm

    हरि ओम. दादा. तुम्ही दाखविलेल्या ह्या देवयान पंथाच्या वाटेवर बापू आता कालच माघी गणेश चतुर्थीला जसे म्हणाले तसे न+मन करायचे ठरविले आणि तुम्हीच सांगितल्याप्रमाणे बापूंच्याच प्रवचनांच्या आधारे हेमाडपंताच्या ह्या प्रवासाकडे पाहताना खूपच वेगळ्या प्रकारे आनंद लुटता येतो आहे ह्याची जाणीव होऊ लागली आहे.
    बापू दिनांक २३-०१-२०१४ च्या प्रवचनात दुर्गा अलगोरिद्म समजावून सांगताना म्हणाले होते की
    महिषासुर हा शब्द कसा बनलेला आहे? महिष + असुर = महिषासुर. म इति मंगलम्‌ पूर्ण मंगल. ‘म’ बीज हे पूर्ण मांगल्याचं बीज आहे. जेव्हा ह्याला ‘ह’ कार मिळतो तेव्हा त्याचा अर्थ हिंसा होतो. जे जे म्हणून मंगल आहे, सर्व मंगल आहे त्याची हिंसा करणारा तो महिषासुर. ‘ष’ इति षंढत्व. षंढत्व प्रदान करणारा. failure देणारा. जे काम मनुष्यासाठी आवश्यक आहे ते त्याला मिळू न देणं म्हणजे षंढत्व, अभ्यासापासून कर्तृत्वापर्यंत सगळं काही मिळू न देणं. सर्व मांगल्याची हिंसा करून मानवाला षंढत्व देतो तो महिषासुर. महिष शब्दाचा अर्थ म्हणजे जे अशुभ आहे, जे अनिष्ट आहे ते. महिष म्हणजे evil आणि महिषासुर म्हणजे devil. evil आणणारा तो devil. महिषत्व देणारा तो महिषासुर. महिषत्व म्हणजे मंगल गोष्टी नष्ट करून षंढत्व देणारा. षंढत्व म्हणजे पुरुषार्थ नष्ट करणारा. धर्म पुरुषार्थ, अर्थ पुरुषार्थ, काम पुरुषार्थ, मोक्ष पुरुषार्थ, भक्ती पुरुषार्थ, मर्यादा पुरुषार्थ ही नष्ट करणारा.
    षंढत्व म्हणजे पुरुषार्थ नसणं. पुरुषार्थ करण्याची ताकद नसणं. हे महिषासुर करतो. जे-जे पवित्र मार्गावरून चालू इच्छितात त्यांच्या जीवनात दु:ख आणण्याचं, त्यांचा नाश करण. जे हित साधू पाहतात त्यांचं अहित करणं. ज्यांना सौंदर्य हवं आहे त्यांना कुरूपता देणं, जे शुभ आहे त्याला अशुभ करणं हे त्याच काम आहे. महिष म्हणजे जे पूर्णपणे अशुभ, evil आहे ते आणि devil म्हणजे महिषासुर.

    आता हेमाडपंताच्या जीवनात बघताना परम पूज्य नंदाईने शिकविलेल्या “साई = फोर मी ” ह्या पुस्तक मालिकेच्या ३ भागात प्रतिपादन केल्याप्रमाणे हेमाडपंत आणि काका दिक्षीत हे परम मित्र असतात आणि कोणालाही सत्पुरुषाचा अथवा संताचा परिचय झाल्यास त्याने दुसर्‍याला अवगत करायचे हे ठरते , जेव्हा ते दोघे रोज एकत्र भगवदगीता वाचत असत. म्हणजे गीता वाचनातून ते दोघे मांगल्याच्या बीजाकडे प्रवास करत होते. त्यावेळेस काकांची भेट श्रीसाईनाथांशी होते आणि तसे ते हेमाडपंताना कळवतात आणि शिरडीला जाऊन साईनाथांची प्रत्यक्ष भेट घेण्याबद्द्ल गळही घालतात… काकासाहेब आग्रहा पडले । शिरडीचें जाणें निश्चित ठरलें । (ओवी १०२, अध्याय २ )_आणि तेवढ्यात त्या मंगलाला “ह” कार मिळतो तो विकल्पाचा व तेही साक्षात सदगुरुंच्या विषयीचा विकल्प !!!
    परम पूज्य बापूंनीच लिहिलेल्या मातृवात्सल्यविन्दानम्‌ ह्या ग्रंथाच्या १०व्या अध्यायाच्या महिषासुराच्या १४ प्रमुख सेनापतींच्या वर्णनात आपण वाचतो की ४) कराल म्हणजे जबडा पूर्ण उघडूनभय दाखविणारा म्हणजेच अख्खाच्या अख्खा गिळून टाकीन, अशी भीती घालणारा व गिळणारा अर्थात अजगर अर्थात पूर्ण विकल्प अर्थात भगवंताविषयी विकल्प आणि त्यामुळेच पुढे येणारा
    २) चाम् बुध्दिं मारयति इति चामर: अर्थात बुध्दीला मारक असणारा चामर म्हणजे चंचलता.
    बापू पुढे १३व्या अध्यायात स्वत:च परशुराम ह्या रुपाद्वारे सदगुरु श्रीदतात्रेयांना प्रश्न विचारुन आम्हां सर्व श्रद्धावानांना समजावतात की महिषासुराची सत्ता मानवाला नाकारायची असेल तर प्रथम त्याला ह्या महिषासुराच्या सेनापतींना ओळखावे लागते व त्यांना आपल्या जीवनात प्रवेश करण्यापासून धुड्कावून लावावे लागते.
    १०२व्या ओवीच्या ह्या भागात हेमाडपंत तेच सत्य उलगडून दावतात की जावयाचे दिवशींच बदललें । मन तें फिरलें अवचित।
    महिषासुराच्या विकल्प ह्या सेनापतीने कराल बनून प्रवेश करताच बुध्दीमध्ये चंचलताही घुसलीच म्हणजेच मांगल्याची हिंसा घडली आणि महिषासुराने कार्य सुरु केले म्हणजेच षंढत्व आले- पुरुषार्थ नष्ट झाला — म्हणजेच हेमाडपंताच्या जीवनात सदगुरु भेटण्याने जो आनंद आला असता, जे सुख त्यांना मिळाले असते त्यापासून ते वंचित झाले, मनाची चंचलता वाढली, गुरुविषयीच्या विकल्पाने …
    बापू पुढे प्रवचनात म्हणाले होते की त्र्यंबका म्हणजे एकाच वेळी तीनही काळात बघून अहितकारक गोष्टींचा नाश करू शकणारी. म्हणून हीच महिषासुराचा नाश करू शकते. तीच दुर्गा आहे आणि तीच महिषासुरमर्दिनी आहे.

    दुर्गा जी दुर्गम आहे, दुर्गम म्हणजे जी मिळण्यास अत्यंत कठीण आहे ती दुर्गा. दुर्गा म्हणजे दुर्गती नाशिनी – वाईट गोष्टी होऊच देत नाही. ती तुमच्या भूतकाळ, वर्तमानकाळ आणि भविष्यकाळ ह्या तिघांमधल्या दुर्गतीचा नाश करणारी.
    पुरुषार्थ अधिक चांगल्या प्रकारे करण्यासाठी तिन्हीं काळात रिपेरिंग व्हावं लागत. तीनही काळात जाऊन चुका दुरूस्त करणं हे दुर्गम, कठीण काम आहे म्हणून ती त्र्यंबका आहे. ते ती करते म्हणून दुर्गम आहे. आणि ती महिषासुराचा नाश करते म्हणून ती महिषासुरमर्दिनी आहे.
    अर्थातच हीच महिषासुरमर्दीनी हेमाडपंताच्या जीवनातही त्र्यंबका बनून कार्य करते आणि सदगुरुंच्या विषयीचा , भगवंताच्याविषयीचा विकल्प ह्या दुर्गतीपासून वाचविते ते ही प्रत्यक्ष वर्तमानकाळाचा स्वामी असणार्‍या तिच्याच पुत्राकडून म्हणजेच साईनाथ ह्या परमात्म्याद्वारे –
    दादा आपल्या लेखातून बाबांचीच ही अगाध लीला असल्याचे सत्य उकलून दावल्यामुळे सदगुरुच कसे अंधाराचे रुपांतर प्रकाशात करतो हे ही प्रत्ययास आले…दादा खरेच श्रीसाईसच्चरिताचा अभ्यास करण्याची गोडी बापूंनी आम्हांला लावली पण त्याची प्रात्यक्षिक कसे करायचे, खर्‍या अर्थाने प्रचिती कशी घ्यायची हे तुम्ही आम्हांला ह्या फोरमच्या माध्यमातून शिकवित आहांत ,आता खरी कुठे सुरुवात झाली असेच वाटते… परंतु हे ही नसे थोडके… बापूंच्याच चरणी ह्या वाटेवरून पडत, झडत चालून सुद्धा नक्कीच पोहचु या कारण ही तर माझ्या अत्यंत प्रेमळ सुचित दादांचीच ग्वाही आहे….
    अंबज्ञ !!!

    #7470

    Aniketsinh Gupte
    Participant

    Sai the guiding spirit- qualities of Hemadpant

    Hari om,

    The collage is just getting bigger and better !! The qualities of Hemadpant spotted precisely by everyone. The best part is relating the teachings of Sai, qualities of Hemadpant with day-to-day life, Dad’s teachings, the sweet abhangas. The day this forum has opened everyone is just enjoying the sweet nectar that is flowing from everyone’s beautiful writings. While we discuss the qualities of Hemadpant, the stories of Hemadpant which appear in Sai Satcharitra, two more qualities can be vividly seen of this great great shraddhavan.

    1. Positivity : Hemdapant is a shraddhavan with full of positivity. This granth (or any great granthas like Bhagwad Gita, Gurucharitra) cannot be completed with any negativity. Hence every time any shraddhavan plunges into this love ocean, all he will find is Truth, Love and Happiness (सत्य, प्रेम, आनंद). Moreover this positivity is so infectious that once we finish reading even a single page, the negativity, laziness is thrown out ! We read stories of Hemadpant in Sai satcharitra wherein the journey starts from his धूळभेट at lotus feet of Sai till his nirvana. But has anyone thought about the past life of Hemadpant? How was Hemadpant i.e. Mr Dabholkar before coming to Sai. We may find reference but very few. This is a starking quality of Hemadpant. He never drools on the past. He never tells us how he was or had he or his family faced any problem and then Sai Baba solved those issues too. A person of the present. References given to other bhaktas past is only for the relevance to the story. We seldom have this habit. We always cry on our past. What we had, what we lost or what we gained. In this process, we lose much of our valuable present. Yes, learning from the past is a must but only for learning purposes. Sinhavloklan !! We have so much to gain from the present. Now a days with Dad teaching us algorithms, new technology, we should also keep our momentum going. But while gaining momentum, take a time or two to appreciate one another spreading this positivity among others. Everyone here has one or the another anubhav wherein we have experienced the love of our Dad. So instead of just complaining on our past, we can share our beautiful experiences thereby spreading positivity and beneftting everyone to increase our trust with our DAD.

    2. Perseverance (सबूरी/चिकाटी) : A very big quality indeed ! The quality which we lack nowadays. I did two times anhik on Sunday and Monday, then I did it one time on Tuesday, Wednesday and Thursday as i didn’t have time, on Friday i forgot as i was busy in office till late hours. Everyone’s story, isn’t it? We all have experienced it one time or the other. Even while reading Sai Satcharitra or any other granthas like shripad purushartha we feel tired after reading a few pages. Sai Satcharitra, a collection of 52 adhyays. Stories of countless bhaktas written down. Was the Sai satcharitra written down in one day? We would laugh at this thought. But this was a process. Collection of stories from numerous bhaktas, interacting with them would have taken years for this granth to take shape. But not only collection of stories but putting them in the right place, using correct verses, cross references is a massive task. Though Hemadpant gives the entire credit to Sai for the creation of this grantha, which is his humbleness (another quality !) yet it was the hard work, determination and perseverance which saw the grantha taking form. What if one fine day, Hemadpant would have just woken up and said that it is not possible for me for writing of so many stories. I won’t do it…This discussion would have not taken place. We would never learn of the sweet leelas of Sai. The lighting of diyas, the rage of Baba for the pouring rain, the Handi Prasad, Sai Nivas and the story of Holi festival and many more….We must also show patience in our bhakti. Our relation with HIM should never be superficial wherein the lack of patience might just cause it to burst out. A building no matter how magnificient it is built, will collapse if the base or foundation is poor. On the contrary, even a mere brick house would stand tall in the course of whirlwinds and sandstorms if the foundations run deep within.
    एक विश्वास असावा पुरता
    करता हरता गुरु ऐसा

    The fact that things are not working in your favour just implies that HE has some better plans for you. OR there was something even worse which stepped out of your path as he was standing. Every DAD wishes the best for his child. And our Bapu is the bestest DAD ever, so how can he overlook his child’s problems? But sometimes we lack patience and just jump the ship. Yet his unconditional love that he again tries to bring you on the correct path. Just last Thursday when Bapu spoke about the Baphomet temples being created across the world, he even mentioned that none of my child should be seen standing in that line to the temple. And if he sees anyone standing knowingly or unknowingly, he would do everything in his might to bring him or her back. What else can we ask for from him? The belief that everything will be fine when once we are under his wing will give us the strength to face anything and everything, and never stray away from the devyan path. Just the feeling should rise from within and to our lips that…

    All is well Dad, All is well

    I am Ambadnya,
    Aniketsinh Gupte
    Dombivli West Upasana Kendra

    #7471

    Pranilsinh
    Member

    Sai the guiding spirit-Hemadpant

    हरि ॐ…
    आज पुन्हा बापूंना अंबज्ञ आज परत काही सुचवलसं…
    हा ग्रंथच असा आहे की लांब जावसं वाटणारचं नाही…. अंबज्ञ…
    “हेमाडपंताना बाबांनी करून दिलेला अनुग्रह…..”
    बाबांनी हेमाडपंताना माधवरावांकडे जाऊन १५रू
    दक्षिणा आणायला पाठवतात.
    त्यानुसार ते माधवरावांकडे गेले असता माधवराव नुकतेच स्नान
    करून नित्यपुजा करत
    असतात. हेमाडपंतांना पाहून ते त्यांचे आदरतिथ्य करून
    साईंच्या गोष्टी सांगू
    लागतात.
    ** दोन श्रध्दावान एकत्र आले तर ते १०८% साई बापूंविषयीच
    बोलतात.
    बोलता बोलता माधवराव हेमाडपंतांना देशमुखीण
    बाईंची कथा सांगतात. वयाने वृद्ध
    असलेल्या देशमुखीण बाईं शिरडीत येतात आणि बाबांकडे कानमंत्र
    द्या असा हट्टच
    धरतात. जोपर्यंत कानमंत्र मिळत नाही तोपर्यंत अन्न
    पाण्याला शिवणारचं नाही असं
    ठरवतात. मग शामा बाबांना जाऊन सांगतात की, बाबा म्हातारीवर
    कृपा करा. उगाच
    वृद्धापकऴाने मृत झाली तर साईदर्शनाला आली आणि मरण
    पावली अस लोकं म्हणतील..
    आपल्या परमेश्वराला कोणत्याही गोष्टीने गालबोट लागू नये
    म्हणून सतत काळजी
    घेणारा “शा”=शाळा “मा”=मास्तर.
    शेवटी बाबांनी तिला समजावलं.. “अगं आई, काय गं तू असा हट्ट
    धरला आहेस? का गं
    आपल्या जीवाचे हाल करून घेत आहेस::?”
    “मलाचं माझ्या गुरूने कधी कानमंत्र नाही दिला मग
    मी तुला काय कानमंत्र देऊ?”
    नेहमी श्रद्धा(समीरदादा= बापू हा एकच लक्ष्य)
    आणि सबूरी(सुचितदादा= बापूचं
    सगळं नीट करणार हा विश्वास मनात जागृत करणारा) ठेव.
    त्याचाच फायदा आयुष्यात
    परमार्थ साधण्यासाठी होतो. श्रद्धा व
    सबूरी ह्या सख्ख्या बहिणी आहेत.फक्त
    गुरूचे मुख आवडीने पहावे. त्यातच सगळ्या जगाचे सुख आहे
    हा ठाम विश्वास असला
    पाहिजे.
    ** अमृताहूनी गोड नाम तुझे देवा…!
    ** मनामध्ये वसे ज्याच्या अनिरूद्धानाम, चोहो बाजूं रक्षा करे
    अनिरूद्धराम !
    ** तुका म्हणे माझे हेचि सर्व सुख,
    पाहीन श्रीमुख आवडीने…!
    ज्याप्रमाणे कासवी पिले पलीकडे असूनही अलीकडूनही फक्त
    नजरेने पिलांना बळ पुरवत
    असते तेच बळ, तीच तृप्तता गुरूच्या मुखावलोकनातून मिळते.
    साईवचन=
    “तू मजकडे अनन्य पाही!
    पाहीन तुजकडे तैसाची मी.! ”
    (अध्याय १९वा, ओवी ७३)
    अनन्य= माझ्यावाचून(बाबा) दुसरा कोणीही नाही फक्त लक्ष्य
    एकच “साई”.
    आपला ज्याप्रमाणात भाव, प्रेम त्याचप्रमाणात
    देवाची कृपा आपल्यावर होतचं असते.
    आणि कधी एक दिवस आपण देवाकडे पाहण्यास
    विसरलो तरीही “तो” आपल्याकडे अकारण
    कारूण्यामयी नजरेने पाहतचं असतो.

    त्यासाठी आपला विश्वास गाढा असला पाहीजे.
    “एक विश्वास असावा पुर्ता।
    कर्ता हर्ता गुरू ऎसा।”
    (अध्याय १९वा, ओवी ७४).
    मग बाबा दक्षिणेची आठवण करतात
    तेव्हा माधवरावांनी सांगितलेल्या देशमुखीण
    बाईंची गोष्ट हेमाडपंत बाबांना सांगतात.हेमाडपंत म्हणतात.. खरचं
    ती कथा ऎकताना
    मी स्वतःला त्या कथेत पाहत होतो. बाबांची केलेली ही एक
    लीला होती. बाबांनी
    त्यांना विचारलं, मग किती गोष्ट आत्मसात केलीस?
    गुरूंची सवयचं असते शिष्याला नीट समजलं का ते परत परत
    विचारण्याची, हे
    दिसून येते.
    मग जोगांनी अर्पिलेली खडीसाखर मूठभर घेऊन
    हेमाडपंतांच्या हातात देऊन आशीर्वाद
    दिला की, ह्या साखरेप्रमाणेच तुझे आयुष्य असेच गोड होइल.
    आणि खरचं हेमाडपंतांचं आयुष्य मधूर झालं. त्यांचं नाव
    सुवर्णाक्षरात साईपदी
    आणि साईभक्तांच्या मनी लिहीला गेला.
    त्यांचीच नातसून असलेल्या आपल्या मीनावैनीचं उदाहरण इथे
    आवर्जून द्यावसं
    वाटतं…
    त्यांनीच म्हटलयं ना…
    “गोड झालं मनं माझं, गोड झालं जीवन।
    बापू बापू म्हणताना उरात फुलला ऊस।। ”
    (“मी”= मीपणा, “ना”= नसलेल्या)
    ऊसापासूनचं साखर बनते. ही साखर तर साक्षात साईंकडून
    पूर्वापार ह्या घरात आलेली
    आहेच.
    बापू बापू हाच सतत जप करत संपूर्ण आयुष्य
    मीनावैनींनी अमृतमृयी केल.
    “आता कैसी अमावस्या नित्य अनिरूद्ध पौर्णिमा ।”…
    अंबज्ञ…

    I love you my DAD….

    प्रणिलसिंह टाकळे
    तेलगु उपासना केंद्र, दादर

    #7472

    ketaki. Kulkarni
    Participant

    Sai the guiding spirit- Hemadpant agreat devotee

    हेमाडपंत(Hemadpant )..आधी नाही म्हणाले बाबांकडे येण्यासाठी पण परत जेव्हा संधि मिळाली ती त्यानी दवडली नाही, बाबानी(Saibaba) सुचवल आणि त्यानी त्याचा पुरेपुर फायदा करून घेतला. हाच एक महत्वाचा फरक आहे श्रद्धावान आणि श्रद्धाहीन लोकान्म्धे.

    ज्यावेळी त्या परमात्म्याकडून स्फूर्ति होते आणि आपल्याला आपल्या चुकीची जाणीव होते तेव्हा जो ताबडतोब क्षणाचा ही विलम्ब न करता त्या दिलेल्या संधीचा योग्य उपयोग करून स्वताच जीवन सुधरऊन घेतो तोच खरा श्रद्धावान.
    ती गुरु माउली एवढी प्रेमळ आहे की ती अश्या  संध्या, कप्प्या आपल्या जीवनात वारंवार पुर्वतच राहते..
    आणि ह्याच best example  आपण सुनदरकांडा मधे बघतोच.. ज्यावेळी हनुमंताची शेपुट जाळण्याची आज्ञा रावण त्याच्या सैनिकाना देतो त्यावेळी हनुमान बाप्पा त्याची शेपुट वाढवत नेतो..ते ह्यासाठीच की त्या लोकांना अक्कल यावी.. जर हणुमन्तामधे एवढी ताकद आहे तर मग त्याच्या रामा मधे किती ताकद असेल,
    पण ते मुर्ख राक्षस ही गोष्ट समजू शकत नाही आणि ते आग लावतात आणि स्वताच आयुष्य गमावून बसतात..
    तेच दुसरया बाजुला विभीषण….
    रावण ज्यवेळी त्याला त्याच्या दर्बारातुन हाकलून लावतो त्यावेळी कसला ही विचार न करता लागलीच विभीषण तिथून निघून सरळ त्याच्या रामाकडे येतो. आणि आपण बघतोच की जी गोश्ट रावणाला 10 शिर देऊन नाही मिळाली तीच विभिषणाला मात्र फ़क्त त्या रामाला शरण गेल्याने मिळाली..

    जो संपति सिव रावनहि दीन्हिदिएँ दस माथ।
    सोइ संपदा बिभीषनहि सकुचि दीन्हि रघुनाथ।।

    हीच ती वेळ आणि हाच तो क्षण जो आपल्या आयुष्याचा एक चांगल्या अर्थाने turning point ठरू शकतो.
    दिलेल्या कप्पिचा योग्य वापर करून आयुष्य विभीषण, हेमाड्पंतान्सरख…. सुन्दर करायच का रावना सारखा सगळ काही गमावून बसायच हे शेवटी आपल आपल्यालाच ठरवायच असत कारण कर्मस्वातान्त्र्य प्रत्येकाला दिल आहे.
    आणि हेच आपल्या लाडक्या मीना वैनिनी आपल्याला किती सहज आणि सोप्या भाषेत सांगितला आहे…
    ।।जे आले ते तरुनी गेले
    जे न आले ते तसेच राहिले
    अनिरुद्धाचा झाला तो तरला
    दूजा दुखातची रुतला।।
    Very apt words by our meena vaini..
    Also our pipa kaka has said..
    माणूस एकतर बापुचा असतो किवा बापुडा असतो..
    आणि आपाल्याला नक्कीच बापुन्चच होऊन रहायच आहे अगदी शेवटच्या शवसा पर्यन्त आणि त्या नंतर सुद्धा… कारण आपण श्रद्धावानाना मरण ही गोष्ट च नाही,
    इकडून उडी मारून तिकडे जायच आहे. भार्ग्लोकात जायच आहे
    सगळीच सोय करून दिली आहे आपल्या बाबानी आपल्यासाठी.. आता कसलीच काळजी नाही आणि भीती नाही..
    I am ambadnya to you my dad for each and everything you do for your childreN…
    Lots of ambadnya
    I love you my dad forever.

    Ketakiveera kulkarni
    Dombivli East upasna center

    #7476

    Hemadpant’s Bhakti and seva

    या फोरममध्ये हेमाडपंतांवर खुपच छान चर्चा सुरू आहे. इतर फुटकळ विषयांवर चर्चा करीत बसण्यापेक्षा हेमाडपंतांची भक्ती, सेवा, शारण्य कसे आहे याचा अभ्यास करणे जास्त श्रेयस्कर वाटते. इथे प्रत्येकाने हेमाडपंतांविषयी खुप छान लिहले आहे. आणि अर्थातच समिरदादांनी ही संधी दिल्याबद्दल खुप खुप अंबज्ञ….
    मला ही थोडेसे बोलावेसे वाटते.

    बापूंनी आपल्याला जागृकतेचे महत्त्व सांगितलेले आहे. हेमाडपंत हे जागृक होते. त्यांची भक्ती डोळस होती. म्हणून गहू दळण्याच्या प्रसंगाचे अनोखेपण त्यांना कळू शकले. तसेच हेमाडपंताचे निरिक्षण आणि ऍनालॅसिस उत्कृष्ट होते. हे आपल्याला प्रत्येक कथेतून कळत जातेच. हेमाडपंत हे श्रेष्ठ भक्त आहेतच…त्यांनी भक्ती कशी करावी हे देखील शिकविले आहे. परंतु एक श्रेष्ठ भक्त बनण्यासाठीचे मुलभूत गुणधर्म त्यांच्या व्यक्तिमत्वातून प्रतित होतात.
    १. जागृकता : भक्ती करताना जागृक असलेच पाहीजे.
    २. डोळसपणा : भक्ती डोळस असावी.
    ३. निरक्षण : सदगुरुचे निरिक्षण करता आले पाहीजे
    ४. आकलन : या निरिक्षणातून सदगुरुच्या अकारण कारुण्याचे, सदगुरु लिलेचे आकलन करुन घेतले पाहिजे.
    ५. अनु्भव : उचित निरिक्षण आणि आकलन केले की आपोआपच आपण सदगुरुंच्या अनुभवासाठी पात्र ठरतो.
    ६. विश्वास : ह्या सार्‍या गुणांचा वापर करण्यासाठी मुळ सदगुरु तत्त्वावर विश्वास असणे आवश्यक आहे.

    आणि हेमाडपंतांचा सदगुरुतत्त्वावर विश्वास होता. ठाम विश्वास होता. कारण ते चाळीस वर्षे गुरुचरित्राचे पारायण नित्यनियमाने करित असत आणि हे सदगुरुतत्व मूर्तिमंत साई स्वरुपात त्यांच्या समोर उभे ठाकले ते्व्हा त्यांनी धूळभेट घेतली.
    गुरुची उपयुक्तता काय? हा वाद जरी हेमाडपंत घालत असले तरी त्यामागचा हेतू, त्यामागचा विचार हा अत्यंत वेगळा असला पाहिजे. कारण ते अत्यंत विचारी होते.

    गुरुचरित्र वाचणार्‍या हेमाडपंत सारख्या व्यक्तीला गुरुचे महत्त्व माहित नसावे हे विसंगत आहे. त्यामुळे गुरुची उपयुक्तता काय? ह्या वादामध्ये हेमाडपंत कुठेही मला अहंकारी वाटत नाही. उलट त्यांच्या मन बुद्धीतील विचारांचा प्रचंड मोठा गुंता आणि तो गुंता सोडवण्यासाठी चाललेली हेमाडपंतांची धडपड इतकेच मला दिसू येते. आणि हा गुंतला सुटला अगदी क्षणार्धात…..जेव्हा बाबा म्हणाले, “काय म्हणाले हे हेमाडपंत”?

    हा गुंता सुटला म्हणून आपल्याला साई सच्चरित्र लाभले. या प्रसंगाबद्द्ल पुन्हा एकदा पोस्ट टाकीनच.

    – रेश्मावीरा नारखेडे

    #7541

    Sai the guiding spirit-on the way to Shirdi

    हेमाडपंतजी के विषय में हमें कुछ महत्वपूर्ण बातें ध्यान में रखनी चाहिएं।

    (१) हेमाडपंतजी ‘रेसिडेंट मॅजिस्ट्रेट’ की हैसियत से कार्यरत थे; अर्थात वे ‘उच्चपदाधिकारी’ थे।

    (२) हेमाडपंतजी साईनाथ के पास जाने का श्रेय काकासाहेब दीक्षित व नानासाहेब चांदोरकरजी को देते हैं। (संदर्भ अ.२/ओ. १०१)

    (३) हेमाडपंतजी के मन की स्थिति साईनाथ के पास जाते समय कैसी थी? तो बहुत ही बेचैन।

    यहाँ से हेमाडपंतजी की बात आरम्भ होती है। काकासाहब दीक्षित हेमाडपंतजी से मिलते हैं, साईबाबा का महिमा बताते हैं तथा उन्हें साईनाथजी के पास जाने का आग्रह करते हैं और हेमाडपंतजी शिरडी जाने का निश्चय करते हैं। शिरडी जाना तय हो जाता है, मगर अचानक एक घटना घटती है, और मन में संदेह निर्माण हो जाता है। हेमाडपंतजी के मित्र का बेटा अचानक गुजर जाता है। हेमाडपंतजी जानबूझकर उस लड़के के विषय में संक्षिप्त में लिखते हैं।

    (१) उनके मित्र का इकलौता बेटा था।
    (२) उसकी सेहत अच्छी थी।
    (३) गुणवान था।
    (४) वह शुद्ध हवा के स्थान (लोणावला) में बीमार हुआ।

    (५) सभी तरह के उपाय किए गए थे।

    अर्थात लड़के में या उसके इर्दगिर्द की परिस्थिति भी अच्छी होने के बावजूद लड़के की मृत्यु हो जाती है और इसीलिए हेमाडपंतजी कहते हैं – ‘प्रारब्धकर्मप्राबल्यता’. (संदर्भ अ. २/ओ. १०९)

    अर्थात कई उपाय किए गए, मन्नतें मांगी गईं। उस मित्र के गुरु को भी लड़के के पास लाकर बिठाया गया। फिर भी लड़के की मृत्यु हो जाती है इसलिए बेचैन अवस्था में हेमाडपंतजी के समक्ष प्रश्न खड़ा हो जाता है कि, क्या गुरु की यही उपयुक्तता है? जो कुछ हमारी तकदीर में लिखा है, वही होना हो तो गुरु की क्या आवश्यक्ता है? मन में एक बहुत ही बड़ा संदेह निर्माण हो जाता है।

    हेमाडपंतजी आगे कहते हैं कि, इसलिए मैंने शिरडी जाने का इरादा बदल दिया। ऐसी अवस्था में हेमदपंतजी गुरु के बारे में लिखते हैं –

    (१) गुरु की संगत का यही लाभ है न ! (मित्र के बेटे की मृत्यु)

    (२) गुरु हमारे तकदीर को क्या करते हैं – (प्रारब्धकर्मप्राबल्यता)
    (३) तकदीर अनुसार ही सबकुछ होना है तो गुरु के बिना क्या दिक्कत होगी?
    (४) गुरु के चक्कर में पड़कर बेवजह अपने सुखी जीव को दुःख में क्यों डालें?
    (५) जो कुछ तक़दीर में लिखा होगा उसके अनुसार सुख या दुःख भोगेंगे – गुरु के पास जाने से क्या होगा?

    ऐसी स्थिति में भी हेमदपंतजी कहते हैं –
    जयाचे जैसे अर्जित| नको म्हणता चालून येत|
    होणारापुढे काहीही न चालत| नेले मज खेचीत शिरडीसी॥

    (जिसने जैसा अर्जन किया होगा वो लाख कोशिशों से भी उससे छुटकारा नहीं पा सकता। होनी को कोई टाल नहीं सकता, मुझे खींचकर शिरडी ले जाया गया।।)
    (संदर्भ अ. २/ओ. ११४)
    ‘कहेंगे एक बार, कहेंगे दो बार’ इस नियम अनुसार साईनाथ की इच्छा से हेमदपंतजी को काकासाहब दीक्षित द्वारा संदेश मिलता है। मार्ग दिखाया जाता है; मगर अपनी कृति से – संदेह की वजह से हेमदपंतजी शिरडी जाना टाल देते हैं। मगर कृपालु ‘दयाघन’ साईनाथ एक बार फिरसे अलग घटना घटाते हैं; साईनाथ की लीला अनुसार नानासाहेब चांदोरकरजी द्वारा हेमाडपंतजी को मार्ग दिखाया जाता है। वसई जाने में देर थी, बीच में एक घंटे का समय था। क्यों न यह एक घंटा किसी कार्य में लगाएँ।

    साईनाथजी की कृपा से ऐसी बात ध्यान में आते ही दादर स्टेशन पर एक गाडी आती है, जो केवल बांद्रा तक ही थी और फिर नानासाहब उस गाड़ी में बैठकर बांद्रा पहुँचते हैं और वे हेमाडपंतजी को संदेशा देते हैं। अर्थात

    (१) नानासाहब के मन में यह बात स्पष्ट है कि कौनसा कार्य करना हैं।

    (२) नानासाहब के पास हेमदपंतजी को संदेशा भेजने की व्यवस्था है।
    (३) साईनाथजी की लीला से, जहाँ पर संदेशा भेजा जाता है, वहाँ पर हेमाडपंतजी मौजूद हैं।

    (४) उस वक्त हेमाडपंतजी तुरंत नानसाहबजी से मिलने आने की स्थिति में थे – अगर देर हो जाती तो नानासाहब मिल नहीं सकते थे।

    अर्थात सद्गुरु किस तरह से घटना घटाते हैं, इस बात का यह स्पष्ट उदाहरण है।

    यहाँ पर हेमाडपंतजी अभी तक साईनाथ के भक्त नहीं है; साईनाथ से मिले भी नहीं हैं, केवल काकासाहब दीक्षितजी से साईनाथ की महत्ता का पता चला है और नानासाहब चांदोरकरजी ने किस लिए बुलाया है यह भी पता नहीं है; इसीलिए सद्गुरु भक्त के पूर्वजन्म पहचानकर ऐसी रचना करते हैं, घटना घटाते हैं, ऐसी स्थिति निर्माण करते हैं कि उसे सद्गुरु के पास जाने का ‘मौका प्राप्त होता है’; मगर हर भक्त को खुद ही अपना अपना निर्णय लेना होता है। पहला मौका हेमाडपंतजी द्वारा ठुकराया गया था।

    इसलिए साईनाथजी ने दूसरा मौका देते समय ‘प्रांताधिकारी’ नानासाहबजी द्वारा हेमाडपंतजी को शिर्डी की कथाएं सुनाईं। हेमाडपंतजी ने भी नानासाहबजी की आतुरता देखकर खुले दिल से, ईमानदारी से बहुत ही शर्मिंदगी से नानासाहब को अपने की चंचलता बयान की। साईनाथ जी की कृपा से नानसाहबजी ने दिल की गहराई से, प्रेम से हेमाडपंतजी के सारे संदेह दूर करके हेमाडपंतजी से ‘तुरंत जा रहा हूँ’ यह वचन लिया। इतना ही नहीं, बल्कि वह वचन लेकर ही नानासाहबजी वहाँ से निकल आए।(संदर्भ अ.२/ओ.१२२) यही साईनाथ की लीला हैं।

    मैं अम्बज्ञ हूँ।

Viewing 15 posts - 16 through 30 (of 84 total)

You must be logged in to reply to this topic.

Comments are closed, but trackbacks and pingbacks are open.